Joop

Alweer een gloednieuw Jaar.  Een hartelijke Nieuwjaarswens voor alle lezertjes is dus op z’n plaats: maak er een gloedvol jaartje van!  Natuurlijk kunnen we ook lekker gaan somberen, want dat schijnt DE nationale sport te zijn geworden: miepen over alles…  Zo van: “oh, oh, ’t is crisis, misschien kunnen we nu onze flatscreen pas volgend jaar vervangen voor ééntje van anderhalve meter breed.  En als ’t nou maar goed gaat met m’n pensioen; straks kan ik maar één keer per twee jaar een maand naar de Bahama’s.  Wat een ellende allemaal”.  En dan te weten dat dit jaar ook nog pontificaal het getal 13 bevat en is voorzien van wel 52 vrijdagen; waarvan één ook nog vrijdag de dertiende (in september)  Het wordt wellicht dus nóg erger…  Gelukkig zeuren wij niet mee.  Ook geen reden toe, want te onzent is het grootste probleem doorgaans slechts: hoe een bourgondische leefstijl in balans te houden tot een acceptabel lichaamsgewicht(!).  Alle overig getob zetten wij gewoon uit.  En dat kan ook gemakkelijk, want als je je prettig vervreemd van alle jammeraars, dan houd je alleen gesomber over via de media – en daar zit een knop aan.  Lekker toch?!  Wij waren van 29 december tot 1 januari voor een georganiseerd wandelweekendje nabij La Roche in de Ardennen en glibberden (nat geweest!) gedurende twee dagen prachtige beekdalen in en uit en dwaalden toppen over.  Met een klein gezelschap: gastvrouw, gastheer, hun hond (10 maanden) en nog vijf gasten naast ons beiden.  Op het ‘moment súrprême’ stonden wij op een Ardenner top, op zo’n drie km. van onze verblijfplaats uit te kijken over een stadje aan de rivier de Ourthe beneden ons – en hun vuurwerk.  Wij openden daar vanzelfsprekend wat flesjes bruis bij (zie foto).  Op de terugreis -Nieuwjaarsdag dus- maakten we een tussen stopje bij Michiel (die natuurlijk tevoren was geïnstrueerd minimaal een warme dis neer te zetten en voor oliebollen e.d. zorg te dragen…)  Afgelopen woensdag troffen we de mooiste dag van die week om mijn eerste Wandelpool-wandeling van dit jaar te maken.  (Bomvol, want er waren twee keer zoveel inschrijvingen dan ik mee wil hebben; maar ja: voor velen nog een vakantieweek, zo bleek.)  Morgen treffen we onze beide knapen na een bezoekje aan Utrecht Centrum om daarna op zondagmorgen onze opwachting te maken in het Friese Stavoren.  Voor een dagje ouderwets bij-leuteren met een bevriende groep Elahuizers, in wier dorp we later ook daadwerkelijk overnachten.  Vanaf maandagavond zijn we dus weer “gewoon” in de nek te springen voor vrolijke kout en bijbehorende wandelingen, hapjes, een glaasje, of wat dies meer zij…

Terwijl wij hierbinnen uitbuiken van de Kerstgenoegens die wij, onder meer rondom de tafel met onze knaapjes, hebben gesmaakt wordt er buiten onverdroten door geschranst…  Nu is dit door onszelf krachtig in de hand gewerkt, want naast de gewone bijvoedering hebben we de ‘Kerstboom’ in onze tuin volgehangen met pinda’s, vetbollen en knaagkransjes.  Dat zulks vogels bij de vleet oplevert zien jullie bijvoorbeeld hieronder.  [ Noot: lees meer over “onze” vogels in het verhaal links: “PimpelMesjokke“!] Wij hopen dat jullie eveneens wat zullen bijkomen deze week en wensen iedereen alvast een prettige jaarwisseling!

Zelf brengen wij die wandelend en logerend door in- en rond La Roche-en-Ardenne; maar daarover naderhand meer…

Ze kunnen niet goed rekenen, die Maya’s *) – of ze snappen niet echt hoe de Goden te werk gaan, dat kan ook: want we leven nog!  In het Vaticaan zit nog zo’n goden-kenner en die beweert, juist vandaag, dat we allemaal vanzelf tóch teloorgaan: omdat homo’s mogen huwen. Dan vergaat zijn wereld kennelijk niet alleen, maar vooral de god die hij vertegenwoordigt kan er volgens hem absoluut niet tegen… Dat werpt wel de vraag op: “Wie is eigenlijk de grootste krent van die twee, deze ‘Heilige Vertegenwoordiger op Aarde’ of zijn god (?!)”  Hoe deze dwazen ook mogen dazen, TE ONZENT is intussen alles wél (we zijn dus maar weer gestopt met nagelbijten…)  Gisteren dwaalden we zo’n 25 km. door bos & heide met 10 officiële Meelopers achter ons aan. Een prachtige dag en een zeer aangenaam gezelschap, zo bleek. (En voor de tocht van 2 januari zit ik nu al weer vol, dus winter-lopen rond Lunteren spreekt de Wandelpoolers wel aan.)  Verder zijn we onze voorraad oude, wilde walnoten (in okt. meegebracht uit Frankrijk) maar demonstratief aan onze huis-Eekhoorn gaan aanbieden, want kennelijk had ‘ie die pot noten in het hok achter ’t schuurtje niet zelf al ontdekt (want dan waren ze op geweest!). Nu zien we onze pluimstaart dus voortdurend achter de vet-pikkende vogeltjes langsgolven met zo’n stukje uitbreiding voor z’n winter provisie in de kleine knuistjes geklemd.   Intussen worden wij hier actief gestalkt !  Lees hoe dat in elkaar zit in de kolom links hiernaast, in het Verhaal: “PimpelMesjokke”.

Tot zover voor deze keer:  Fijne Kerstdagen allemaal!

*)  Nootje:   ’t zijn niet de Maya’s overigens die beweerden dat aan het einde van hun genoteerde kalender de wereld vergaat dat maakten dweepziek dwazen er slechts van. De Maya’s suggereerden hooguit het begin van een nieuw tijdperk op deze datum. En daar hebben ze gewoon gelijk in: want dat is in ons leven elke ochtend het geval …

In aansluiting op ons vorig bericht: nadat we een nóg dikker pak sneeuw hadden zien komen en óók weer zien gaan, brak het ‘Heilig Avondje’ voor ons op 9 december (..) aan. We vierden dit als vanouds met veel knus gerijmel terwijl de kinderen gaandeweg hun best deden ons, eveneens als vanouds, met een halflege koelkast en een geheel lege drankenkast achter te kunnen laten. Sindsdien is mijn vriend in Portugal eindelijk ook 61 geworden, is onze auto onderworpen geweest aan z’n jaarlijkse beurt én hebben we de een flink stuk Betuwe te voet verkend langs onder meer de Linge en de Lek.  Zoals cultuurminnend Nederland wel weet stond dit jaar, qua schrijvers dan, vooral in het teken van Marten Toonder – omdat hij honderd jaar gelden werd geboren.  Als groot liefhebber van de Ollie B. Bommel-literatuur wilde ik graag naar het Literair Museum in Den Haag, waar men ter afsluiting van het Toonder jaar een overzichtstentoonstelling van zijn werk (tot januari nog) heeft ingericht.  Hanneke ‘scoorde’ daar een toepasselijke hotel-overnachting met ontbijt bij (via bieden op internet – € 25 p.p.!).  Zodoende zoefden wij vrijdag j.l. naar Den Haag en bezochten er die middag het voornoemd museum en wat winkelstraten tot we door (verwachte-) hoosbuien terug naar het hotel werden gejaagd.  ’s Avonds werd het aanmerkelijk droger (ook weer naar verwachting: leve ‘buienradar’ c.s. op de smartphone!). Dat gaf ons de gelegenheid een prettige Thai te vinden om ons buikje rond -oh jee: nóg ronder?!- te eten.  Natuurlijk hadden wij voor de late avond bij onze tv in de hotelroom nog een flesje lekkere Rode bij de hand … jullie kennen ons.  De volgende dag zijn wij met de strategisch meegebrachte wandelschoenen aan eerst met een uitgebreide stadswandeling ‘gans’ Den Haag gaan doen. Dus dingen als: Parlementsgebouwen, Gevangenpoort, Jantje (…”in Den Haag, daar woont een graaf, en …”), Lange Voorhout, Vredespaleis, enz., enz.  Daaraan koppelden wij vervolgens een ‘Scheveningse Bosjeswandeling’ naar het strand en de Pier van Scheveningen en hun omgeving.  Om een uur of vier waren we uit gesjouwd en gewaaid en zijn we met de bus weer naar onze voiture gegaan; waarna een thuisreis de zaak afrondde.  Geheel bijgekomen werd dit verslagje dus nu-een dag later- aan jullie kond gedaan.  Woensdag a.s. vindt mijn eerste Wandelpool-wandeling  plaats (van hieruit via de Ginkelse Heide en via Ede weer terug, zo’n 23 km.).  Die zit al helemaal tjokvol -de eerste aanmelding had ik al in september (!)- dus ik zal nieuwe inschrijvers moeten teleurstellen al houd ik daar bepaald niet van.  En wij?  Wij spreken elkaar nog.  T.g.t.

Dat vraagteken staat er niet voor niets: te onzent gebeurt natuurlijk bijna nooit wat (al schrijven we er jarenlang een Blogje mee vol)  En al helemaal niet als we als holbewoners in de winter in de warme boshut zijn weggedoken …  Maar ja: ook braafjes voortleven levert tenminste nog wel énkele gebeurtenisjes op – want net als ’t ritme van ademhalen volgen voorvallen elkaar gewoon op. Na het vorige bericht waren dit bijvoorbeeld: het bezoek van een jeugdvriendin aan Hanneke – vanuit de tijd dat ze beiden nog blaagjes waren.  Wij op tandartsbezoek – “ziet er heel goed uit, dus komt u volgend jaar maar eens terug”. Een lekkere ‘NS’wandeling samen, afgelopen zaterdag, tussen Rhenen en VeenendaalWest – eigenlijk een stuk van het Trekvogelpad en een deel van het Utrechtpad (zo’n 19 km.)  Ondergetekende maakte gisteren een extra wandeling, na een oproep als ‘blinden-buddy’ – 29 km. van “de koninklijke weg” tussen Groenekan en Den Dolder; o.m. langs Drakenstein en Paleis Soestdijk. (De slechtziende, zeer ferme(!) stapper heette ook Joop en zijn geleidehond: Owen) Hanneke ging intussen met wat zus en zwager op pad in Veenendaal e.o. Zaterdag a.s. komen de Kids voor onze roemruchte ‘Sinterklaasavond in gezinsverband’.  Alleen al daarom moet er nu eerst en vooral weer flink worden ingeslagen! Vanwege de inmiddels gearriveerde sneeuw, maar vooral ook voor de alvast aangekondigde laag, is extra bevoorrading toch al aan te bevelen – incl. de benodigde hoeveelheid strooizout.  Ook al gaat er eigenlijk bijna niets boven knus ingesneeuwd te raken, hier in ’t woud …

Wij kozen zaterdag voor een wandeltocht die vanuit Houten NS, kronkelend langs vele landgoederen en landgoedjes, zo’n 25 km. verderop zou eindigen in Utrecht Centrum. En daar kwamen we dan ook, lichtelijk moegestreden -vooral omdat dit onze eerste 25 km. tocht van dit seizoen was, om een uur of vier aan.  Na de  ‘nazit’ (bij de Wandelpool gewoonlijk met iets meer dan de helft van de deelnemers en altijd reuze gezellig) zochten we Michiel op en lieten ons door hem een warme maaltijd voorschotelen. [Handig, zo’n zoon aan ’t eindpunt!]  We bleven er overnachten en hadden ’t nóg genoeglijker op zondag, want toen was Kasper er ook.  Een ouderwetse gezinsreünie dus en enige Sinterklaas-voorbereiding lag daarom ook voor de hand…). Toen we ’s avonds laat weer bij onze boshut aankwamen bleek er vanuit de lucht een aanval op ons terras te zijn gepleegd: een zeer forse (lage) tak bleek uit onze terras-den te zijn gewaaid.  Dat moet een forse smak zijn geweest, want het betrof zo’n zes meter tak en waar het (bovenbeen-)dikke uiteinde de stenen had geraakt zat een aardige deuk met een klont houtvezel in de stenen.  Wondermooi gemikt, dat wel: want het ding had kans gezien werkelijk niets te raken.  Potplantje, kaarslamp en beeldjes op de buitentafel, tuinstoelen en de kabouter aan de andere kant, de kap boven de voordeur – allemaal nét gemist. Ronduit keúrig in het lege midden van dit alles neergekwakt…  Ik zei ’t al eerder: dat hebben wij weer – het glas blijft almaar gewoon vól.

Een volle week lang hebben wij op Ameland meer dan twintig ateliers, kerken, kantines en andere expositieruimten afgestroopt en daarin kunst, kitsch en zelfs ongein mogen consumeren (heel leuk: zo onbekommerd van alles langs de zintuigen te laten vloeien!).  Natuurlijk hebben we ook duin en strand ‘beplúzjet’, zoals de Fries zegt, want het weer liet zulks geregeld óók toe.  We kwamen er zelfs onze Franeker vriendin K.de V. met twee zussen en dáár weer een vriendin van tegen.  [Conclusie: tout le monde was op Ameland in de Kunstmaand!]  NU zijn we weer thuis.  Het ‘gewone’ leven nam ons daar weer onmiddellijk in beslag natuurlijk: wij veegden stoepen, vulden koelkasten en diepvriezers bij, leuterden tegen familieleden, boodschapten nog wat meer en zetten de verwarming weer aan- af- een beetje hoger-  of lager …  Morgen komt mijn dierbare vriendje Thijs aanwaaien om daarna weer in Eindhoven in een vliegend tuig te klimmen. [Thijs is vanuit Portugal nu ‘on tour’ langs z’n moedertje, z’n kinderen en  -jawel: hij wél:-  kleinkinderen!]  Ook vrijdag hebben we visite: van enkele snoodaards die hun veertig-jarige bruiloft in onze najaars/Méditerrannée/tour planden. Mooi dat ze zoiets komen uitleggen natuurlijk (…)  Intussen heb ik alweer meer dan vijf meelopers aangemeld gekregen voor m’n Wandelpool-tocht van 19 december, dus dat loopt weer best.  Wij kijken nu naar a.s. zaterdag voor weer een dagtochtje van een km. of 25 – maar dan moeten de weermannen en -vrouwen wel iets minder regen afroepen als ’t even kan. Business as Usuel dus hier.  Jullie horen t.g.t. wel weer meer…

We zaten na onze Méditerrane omzwervingen alweer meer dan 14 dagen thuis ..! Dus we hebben alweer met de Wandelpool meegelopen, een of meer Nederlandse series op t.v. gevolgd, bladgeruimd e.d.  Kortom: we moesten er nodig weer eens even tussenuit!  Daarom zitten we nu een week op Ameland met onze goede  Elahuizer vrienden en parttime buren Jaap&Loes.  We bezetten hier een luxe huisje met twee slaapkamers, elk met eigen badkamer, én een riante ‘living’.  November is hier de “Amelander Kunstmaand”, wat zoveel wil zeggen dat er op meer dan dertig plekken, verdeeld over alle vier de dorpen, exposities zijn.  Vandaag was voor ons de eerste ‘kunst-zwerfdag’ en wel in de meest Westelijke plaats op dit eiland, te weten Hollum (waar we ook verblijven).  Dat het begrip “Kunst” op vele niveaus kan worden geduid bleek al direct: bij het afgrazen van een zestal exposities doorliep de kwaliteit naar onze waarneming diverse stadia tussen “Zuiver Zooi” en “Machtig Mooi”!  Wat betreft Mooi (met een hoofdletter!) trof ons bijvoorbeeld het werk in “Galerie 31”  De kunstenaar(s) wonen er zelf: Westerlaan 31, Hollum, Ameland ; schilderwerk en brons.  Als je ooit ook maar in de buurt bent: onmiddellijk er heen!  Kijk alvast maar eens op: www.atelier31.nl  Wat er nog meer aan fraais tot gefrummel te beleven valt zien we later wel – we hebben nog zeker 20 expo’s te gaan.  En dan nog de duinen, het strand, de vuurtoren en de waterlijn natuurlijk … (We hebben een auto hier, fietsjes mee en de wandelschoenen en we blijven tot maandag)  Kortom: alwéér een zware week voor trage al lang niet meer werkende jong-bejaarden zoals ondergetekende.

Een bekende zegswijze luidt  “Alle Zegen komt van Boven”.  Welnu: wij worden hier telkenmale rijk  gezegend!  Een groot deel van het jaar nemen deze zegeningen de vorm aan van lustig neerdwarrelende dennenaalden.  (Onze onvolprezen buurman Ruud haalde tijdens ons recent verblijf in het Zuiden nog een kruiwagentje of wat weg)  In dit jaargetijde echter overheersen bladerrijke zegeningen veruit.  Ik weet niet of de kreet “Op Hoop van Zegen” door de schrijver H.Heijermans (u weet wel, van “de vis wordt dúúúr betaald!”) is ontworpen of  al eerder in onze taal was geworteld, maar: wij hebben hópen zegen!   Voorlopig zes hopen om precies te zijn.  Zojuist hebben we die middels élf volle kruiwagens afgevoerd.  Voorlopig dus, want alleen de Amerikaanse eiken zijn nu praktisch geheel kaal.  Hollandse eiken, berken, andere incidentele boomkruinen en diverse struiken zullen ons echter vooralsnog bijna even rijk blijven zegenen.  Ik hoef jullie dus niet te vertellen dat wij het schone adagio “Tel uw Zegeningen één voor één” maar NIET  in uitvoering hebben genomen.  We zouden dat simpelweg niet kunnen bijhouden.  Ter Acacia 23 tellen wij onze zegeningen nu dus per kruiwagen …   “Dat’s niet Verkeerd!”  zou een ex-wandelgenoot gezegd hebben.  En ze heeft gelijk: rijk  gezegend worden wij van boven.  Zelfs als onze huis-eekhoorn daaraan niet bijdraagt.

We zijn (al enkele dagen) weer genesteld in het grote Eikenbos. En via het nodige gekleum, geriebel en enige verkoudheidsverschijnselen in de voorhoofdsholte langzaam aan het acclimatiseren.  De ochtend nadat we aankwamen lag er bij wijze van temperatuur-contrast zelfs enig ijs op steen, gras en blad rondom(!), maar nu overheerst slechts de nattigheid.  Extra herfstig is het hier natuurlijk vooral ook door de dikke lagen goudbruin blad.  [Op deze plek sneeuw je minder vaak in dan dat je in-bládert, want dat laatste is élk jaar zonder meer het geval.] ( foto)  Het ‘gewone’ leven begon voor ons vooral met was, was en nog eens was.  En natuurlijk met harken/vegen, harken/vegen en nog eens harken/vegen. Noem het in beide gevallen maar: zes weken achterstallig onderhoud.  Intussen halen wij de caravan leeg; die gaat hierna vóór z’n stalling eerst even voor een Bovag-beurtje naar Barneveld.  Zaterdag en zondag zijn onze knaapjes al even aan komen waaien. En morgenavond zijn we weer bij Michiel – want dan is ‘ie écht 40 geworden.  Vanavond verjaardag vieren bij Magda&Henk (óók achterstallig onderhoud eigenlijk!)  Vervolgens komen er zondag twee ex-Elahuizer-overburen langs, zitten we alweer met onze (gebruinde) neus in het Wandelpoolboekje tochten uit te zoeken en moet Joop moet aan z’n pensioen organisatie een “bewijs leveren dat ‘ie nog in leven is” (Nou, reken maar!). Kortom: ‘business as usual’ aan de Galgenbergweg…