Joop

Ja, ’t waar: op dit moment bezitten we ‘meerdere schepen’. Om precies te zijn: één Cobra 27, genaamd “Time Oud”, in de verkoophaven van de fa. “Omtzicht” in Vinkeveen. (Kopen? Voor ca.€ 5.500 is ‘ie van jou…)

En natuurlijk onze ‘nieuwe’ Saga 27, de “Thor” – in onze ‘eigen’ jachthaven te Woerden. De Time-Oud heb ik vorige week ‘winterklaar’ gemaakt: dus ’t koelwater-circuit en de  toilet-doorgangen vol antivries gemikt, waterpompje in bolletjesplastic verpakt en de accu’s mee naar huis genomen voor ’t regelmatig bijladen.  Ter afronding: een dekzeil eroverheen.  Bij de ‘Thor’ heb ik de drinkwatertank leeg gepompt, alle kussens en matrassen in ’t vooronder gedeponeerd en dáár een “adsorptie luchtdroger” aan ’t werk gezet, die de luchtvochtigheid bewaakt – max. 60%.  Matrassen e.d. uit de achterkajuit (onze slaapkamer) liggen dus nu ook voorin mooi droog te blijven. Het technisch winterklaar-maken gebeurt bij de Thor door de vakman, want die kijkt ook de motor na op klepspeling e.d. en hij controleert op mijn verzoek het functioneren van het ‘motor-toetsenbord’ (daarop kun je ’t olie niveau zien, kijken hoelang je voor-gloeit, waarnemen of ’t koelwatersysteem functioneert, e.d.).  De dektent over het open midden-gedeelte (de stuurstoelen, kombuis en dinette), ‘canvasachtig’ tentdoek op een beugelsysteem met twee buizen, heb ik regenvrij gemaakt door op die buizen isolatieschuim ‘stangen’ te leggen (voor 1/3de opengesneden waterleiding-isolatieschuimmantel) en daarna over alles heen stevig kunststof dekzeil strak maar elastisch op te spannen. Zo op ’t oog moet dat winter bestendig zijn (én ’t boot-canvas zo’n 5 cm. laten ventileren); in elk geval heeft het de harde wind onlangs (7 á 8 Bft. W/NW!) prima weerstaan.

Bovengenoemde motortechnische vakman is ook een haven gebruiker, hij werkt héél doeltreffend en voor z’n plezier, tegen een habbekrats’ ( boven op z’n AOW dus?!).  Dát is, naast de leuke aanvulling van omgang op kennissen-niveau, ook het fijne van een kleine verenigingshaven: er lopen áltijd lieden rond die ergens -véél- meer verstand van hebben dan jijzelf… Elke maandag heeft Hanneke, zoals de meeste van jullie weten, haar wekelijkse vrijwilligers klus: de “Mooi”-winkel draaien met cliënten van de dagopvang in Vleuterweide. Als het weer ’t toestaat benut Joop zo’n dag nog wel eens voor een dagje ‘alleen-erop-uit’.  Voor 1 november gaven onze weer’goden’ te kennen: droog, wind ZZW – 4 (á 5!) Beaufort. Toen was ’t  duidelijk: dat wordt FIETSEN – maar dan met de wind in de rug!!

Dus plande ik een fietstocht richting NNO: ik kijk dan eerst wélke NS-stations ik kan aanrijden voor een vlotte terugreis als er onderweg onverwachte problemen zijn (tegen het asfalt gekwakt, een knie die ’t verrekt, iets aan de fiets kapot, dat soort onverhoopte malheur). Vervolgens schat ik, op grond van eerdere ervaringen, in welke afstand haalbaar zou kunnen zijn – binnen daglicht; dus tussen ca. 0800 en 16.30 uur. In dit geval waren er twee aantrekkelijke bestemmingen: Elahuizen (ca. 145 km.) en Franeker (ca. 180 km.) In beide gevallen kon ik bij vrienden overnachten – en de volgende dag relaxed (voornamelijk per trein) weer terugreizen. Het werd Franeker en daarmee meteen mijn persoonlijk record: 178 km. tussen 07.35 uur en 17.10 uur inclusief pauzes (drie: koffie, broodjes, koffie – alles bij me). Tegen de 20 km/u dus.  Helemaal voldaan, temeer daar ik niet echt getraind ben en natuurlijk een ‘stok’ouwe vent (zucht) … Gewoon fijn dus om conditioneel nog  zo in orde te zijn (nergens hardnekkige pijntjes opgelopen!).  M’n oud-colega en inmiddels al jaren huisvriendin, Kea verwende me prompt zó degelijk, dat ik haar als B&B adres van harte bij jullie kan aanbevelen: Uranusbaan, Franeker! (Voorzichtig benaderen: ze weet zelf nog van niks …)

Hanneke ging inmiddels weer vrolijk uit met de haar omringende ‘leuke Luitjes’ (onder meer: op ‘kraamvisite, wegens een kersvers geadopteerde puppie !)  Wij sámen bekeken terloops ook een interessant appartement in Culemborg. Na dat bezoek besloten we, zwaar discussiërend, naar zó iets te streven, maar dan met aanzienlijk meer bos in de buurt.  We blijven neuzen in ’t aanbod – en zijn benieuwd waar ’t schip tenslotte strand; dus daar hoor je vast t.z.t. meer van (…)  Afgelopen maandag slingerde onze Leidsche lummel Johan (ook al een oud-collega) hier een dagje rond. En  morgen vindt hier “Sint Maarten” plaats: daarvoor creëerden we onder meer dit melkpak-met-binnenverlichting – als ‘uithangbord’.

O.K. luitjes: ’t wordt Winter: maak er wat van !

(Al is ’t hier en daar met mondkapje…)

Bijna een maand na het vorige bericht alweer. “Zeg Bruins, hebbie soms al die tijd weer op je krent gezeten?” Nou, sóms wel natuurlijk -al was ’t maar omdat ik van lezen hou en de dagelijkse Vkrant kost ook gauw een uurtje of anderhalf, twee. Maar er waren ook beweeglijker tijden: zo heb ik m’n voorlopig fietsafstand-record aangescherpt, hebben we Bossche Bollen genuttigd in hun eigen ambiance en … Maar laat ik e.e.a. kalmpjes en met wat meer chronologie weergeven:

Natuurlijk was er weer sprake van enig fietsen met de fietsclub. Sterk wisselend weer daarbij, maar wel doorgaans droog gebleven. Morgen is de laatste club-tocht dit seizoen: we ronden dan af met een etentje in restaurant “de Hoge Weide” op ’t pleintje tegenover ons huis. Wandelen zouden we ook een keer met Baarnse wandelkennissen, maar één van beide liep een voetprobleem op (iets ‘oplopen’ past bij wandelaars, nietwaar?), dus hebben we er een vrolijk bezoek van gemaakt. Verder snuffelden we regelmatig op “Funda” naar een eventueel appartement van onze gading. Dat leidde een enkele keer tot een bezichtiging, maar nog niet tot aankoopplannen – want ons wensenlijstje bevat heel wat onderwerpen van aandacht (!) En we hebben totaal geen haast natuurlijk …

Joop, Michiel en Kasper zijn, voor ’t eerst in twee jaar, weer eens naar de Bios geweest. Daar draaide “Dune”, gemaakt op basis van een door ons geliefde SF boekenreeks. 

Ook waren wij beiden, ter gelegenheid van de verjaring van Z&Z beiden in één week, in Ede. Samen werden ze 128.

Op maandag 4 oktober (Hanneke’s winkeldag bij “Mooi”) kreeg Joop weer de fietskriebels. Er was sprake van ZZ0 wind, 3 tot 4 Bft, dus mijn route ging naar het Noorden: om 7.30 uur vertrokken kwam ik rond 14.30 uur aan op ’t station van Den Helder, zo’n 130 km. verderop. En -tot m’n verbazing- nog steeds niet bek-af, maar ik moet steeds rond 15.30 uur bij een station zijn, want als je op of na 16.00 uur vertrekt mag de fiets niet meer mee.  Het is dus zaak een niet te koude weekend dag af te wachten (want dan geldt die 16.0 uur regel niet) om eens te kijken of ’t met hetzelfde plezier nog wat verder kan. Als dat een keer zo is, hoor je er later vast meer over.

Meestal ben ik hier in huis degene aan wie geen sleutelen is besteed, maar nu ben ik twee keer ‘besleuteld’, wel beide keren op eigen verzoek: bij de huisarts tapte men wat bloed af voor een ‘APK voor ouderen’ en bij Specsavers liet ik de werkzaamheid van m’n hoorapparaten testen, want die zijn nu precies halverwege hun levensduur. In beide gevallen was de uitslag: “ga zo vooral zo door, niks aan de hand”. En dat doe ik dus maar al te graag… Tussen 12 en 24 oktober, dus tot dinsdag j.l., kampeerden we met ons Kippetje op een fraai geoutilleerd campinkje in Bladel (Brabantse Kempen tegen België aan). Daar groeien zomaar afwaskwasten in de bomen: We fietsten er heel wat af (o.m. naar Lommel en Eindhoven) en wandelden daarnaast ook het nodige (door Herfstige bossen en over bedauwde, vaak natte-, heide) en kwamen in het wild volop Brabanders, Belgen, Paddenstoelen, Herfstkleuren tegen. Op de camping zwierven verder nog ezels rond en ook konijnen, waarvan één trouwhartig zijn of haar stukje appel of winterpeen bij ons Kippetje kwam afhalen. (zie foto boven) Kasper en Michiel kwamen op een mooie middag ook nog even langs.  Inmiddels zijn we dus weer thuis en moet ik onderhand gaan denken om het winterklaar maken van ons vorige bootje, dat ligt nog onverkocht in de verkoophaven in Vinkeveen; wordt dus wachten op een koper in het voorjaar. Onze huidige boot in Woerden ligt er al heel redelijk bij. Daar wil ik nog wel een lucht ontvochter in installeren – dan kunnen alle kussens e.d. er gewoon in blijven, net zoals in de (super droog gestalde) caravan. Het gemak dient de mens nietwaar, speciaal de oudere (of gewoon luiere…) mens!

Hanneke heeft intussen ook een weekendje-uit geboekt met haar Leuke Luitjes, maar daarover later wellicht meer.

Onze Elahuizer vriendin Loes Bosveld maakt intussen deel uit van “Teqstiel”, een (gefilmde) expositie van haar werk en een zevental andere tekstiel-kunstenaars. Kijken?: klik dan op de link in de kolom rechts !

Nu eerst onze griepprik op zaterdag a.s. en op zondag dóór naar Michiels verjaardag ( 49 !)

Weer Wél en nauwelijks Wee te onzent na het vorig bericht, ruim twee weken geleden. Zoals steeds: hierbij enige opsomming én als altijd: niet persé in volgorde van belang. (Eerder in de volgorde van de zooi in m’n bovenkamer, maar dat terzijde…)

Zo waren onze zonen dezer weken samen op vakantie – in Michiels sportwagen op bijna speelgoed=formaat. Elk dus met een zo kleine bagagetas dat van B&B naar hotelkamer geslalomd moest worden. Vanwege de Corona drempels op grenzen hebben ze zich dit keer beperkt tot vooral Frankrijk; te beginnen in een (poep-chique) hotel in het middeleeuwse oude centrum van Carcasonne. Dat bij M’s autootje het dak gemakkelijk wegklappen kan, konden wij onlangs bij terugkeer gemakkelijk waarnemen: aan twee roestbruine koppen! Een nieuw-meegenomen drone bleek heel goede en extra leuke beelden vanuit de lucht op te leveren.

Ook een aardig nieuwtje is dat een interview met ondergetekende onlangs werd geplaatst in de “Relevant”, het magazine van de VVE (Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie). Voor dit artikel werd ons ook een professionele fotograaf op ons dak gestuurd. Het resultaat – interview met foto’s – kun je vinden in het septembernummer op blz.12, klik: https://relevant.nvve.nl/relevant-2021-3/in-de-regiestoel/  Aardig was ook dat de fotograaf hier één dag voor ons 50-jarig huwelijk langskwam; toen hij daarvan hoorde zette hij ons prompt -geheel voor nop- op de foto (in enórme pixeldichtheid, dus uit te vergoten tot ‘Nachtwacht’formaat …), de foto hierbij in ’t klein. Met onze buurtjes zijn we nog een, vermoedelijk dit seizoen wel laatste, dagje gaan varen. Die buurman staat nu onze kozijnen te schilderen, maar er is geen sprake van steekpenningen of omkoperij !!  (Aangifte heeft geen zin)  Inmiddels hebben we natuurlijk ook weer diverse fietsclub-tochten ondernomen; maar voor mij waren die , hoe gezellig ook, toch wat te braaf voor echt conditie-onderhoud… Dus heb ik de afgelopen weken, telkens als Hanneke een dagje vrijwilligster was bij ‘Mooi’ (op de maandag), een wat langere fietstocht gemaakt, met een aanzienlijk hoger scheur-gemiddelde. Steeds ruim 100 km., steeds met de wind in de rug, steeds v.a. 8 uur ’s morgens ongeveer: want dan sta je rond 15.00 uur op een station – voor een treinreis terug. (Want: de fiets mag niet mee tussen 16.00 en 18.30 uur…) Bij westenwind kwam ik via Veluwse bosroutes en het veer bij Rheden om zo rond 14.00 uur uit bij Zevenaar. (‘k Had dus -qua tijd en energie- nog best dóór gekund naar bijv. Emmerich, maar dan is terug-treinen aanzienlijk lastiger) Afgelopen maandag werd het bij zuidenwind Egmond aan Zee (via riviertjes als Vecht, Angstel, Holendrecht, Amstel en dwars door Amsterdam en de Zaanstreek). Vandaar was het maar 9 km. naar het station van Alkmaar voor de terugreis. Ik vind het een heel fijne dagactiviteit en hoop dat ’t weer vaak meewerkt, want afgelopen maandag bleef ik de regen steeds maar nét voor…

Dus dat was letterlijk: pómpen (op de pedalen) of verzuipen!

Ben ik na de aankondiging van een halve eeuw samengaan alsnog ingestort..?  Je zou het wel zeggen, want na 30 juli is er niets meer bijgeschreven op dit stokoude Blogje (Stokoud, want: nog van vér voor facebooks, link-ins, twitters en wat dies meer zij aan sociale -en helaas ook vaak ásociale- media)

Hoe gek het ook klinkt, eigenlijk hadden we ’t veelal gewoon te druk voor een prevelementje-ter-scherm. Het leven moet gevierd worden nietwaar?! En vooral nu Hanneke ook (na vele jaren ontkenning..) 70 dreigde te worden, was het ons extra duidelijk dat het NÚ ( of nooit immers… ) gevierd moet worden!  Dus werd elke fraaie nazomerdag door ons te voet, te fiets en vooral ook te water ‘verorberd’. Een opsomming:  Na het etentje op onze trouwdag, in het restaurant aan het pleintje tegenover ons huis, (met zonen en Z&Z’s) togen we zondag 1 aug. met onze beide zonen en dagje naar Pampus, voor verkenning een maaltijd en wat dies meer zij.  Op de dinsdag daarna volgde dan alsnog de -uitgestelde- ‘Hap en Trap’ met wederom onze Z&Z’s. We vertrokken vanuit Vinkeveen voor een km. of 60 happen in diverse dorpen en trappen langs vele watertjes. Ondanks enig leeftijd-gerelateerd gepiep en gekreun haalden alle oudjes het – sommigen vooral dankzij de steun van de ‘e’ in e-bike…

Een ‘lang weekend’ daarop (van 7 tot 10 aug.) voer ik met Kasper een paar dagen rond in onze kersverse Noorse Spitsgatter, de “Thor”.   Alles heel relaxed maar, zoals op de foto’s te zien is, met sterk wisselend weer. Vlak voordat we terug waren ging er een alarm af: een oververhitte motor!  Na een voorzichtige, ‘stationair’ gevaren, thuiskomst in de haven bleek dat er door een mankement aan de (stokoude) wierpot, te weinig koelwater werd aangezogen.  Gelukkig lopen daar de nodige vaklui rond. Vanaf de volgende dag voeren Hanneke en ik een rondje Zuid- en Noordholland, langs o.m. Amsterdam, Monnickendam en door de Zaanstreek. De 15de waren we terug in Woerden. Op de 20ste vierden we dan die, inmiddels door lange ontkenning beroemde , 70ste verjaardag van mijn Gade!  Waarbij, naast bezoek van familie en kennissen (Hanneke maakt o.m. deel uit van een groepje “Leuke Luitjes”…) ook onze Friese K. kwam logeren.

De volgende ochtend moest Joop vroeg weg, want die was vanaf 8 uur ’s morgens – tot 8 uur ’s morgens tien dagen verder (!) “Havenmeester” op de jachthaven in Woerden.  Ik woonde die periode ook op de boot pal naast het Havenkantoortje.   K. & H. kwamen me op de fiets bezoeken en Hanneke bleef er later enkele dagen logeren.

Op 30 aug. ’s morgens vroeg werd er weer van Havenmeester gewisseld en twee dagen later voeren wij samen richting Katwijk. Om vier dagen later weer even thuis te belanden: Michiel hield een BBQ-partijtje in zijn tuin, als voorbereiding op het tijdelijk afscheid van hem en Kasper – ze zijn inmiddels samen op vakantie. Wij doken de volgende morgen, dus zo. 5 september, weer het schip in om een ‘Zeven Riviertjes tocht’ te maken: over de Hollandse IJssel, dan door Utrecht heen de Vecht op, bij Nieuwersluis bakboord uit naar de Angstel, voorts via de Holendrecht naar de Amstel en dan over de Kromme Mijdrecht en de Grecht weer naar de thuishaven. Gisteren waren we weer thuis.

Tussen dit alles door was er natuurlijk sprake van enig vrijwilligerswerk in Vleuterweide (“Mooi”), af en toe deelname aan fietsclub, een bijeenkomst van Leuke Luitjes en zo. Daarnaast moet er zo nu en dan wat in boot, huis en  tuin gebeuren…

Dus: “genoeg te doen tijdens je pensioen?”

Dacht het wel.

Eenmaal met Pensioen … heb je lekker geen donder meer te doen. Dat dacht ik, nu ongeveer 17 jaar geleden. Daar blijkt niks van te kloppen, want een mens heeft het ongeveer zo druk als hij/zij zich maakt (..!) Een voorbeeldje: déze week…

-‘k Heb gisteren terloops een kapotte teen opgelopen, dus ik ‘hompel’ plots(gewoon stom)

-Hanneke ‘vrijwilligde’ vandaag weer in het winkeltje van ‘Mooi’, kwam lekker natgeregend thuis

-morgen, op dinsdag dus, krijgt de auto z’n APK en jaarlijkse beurtje in Lunteren

-en gaan wij daarom de Amersfoorters (én Z&Z Riet/Bert) belagen …

-woensdag krijgt Hanneke nieuwe ondertandjes en

-heb ík een “foto-shoot” voor de ‘Relevant'(!) – een tijdschrift waarvoor ik geïnterviewd ben

-intussen klus ik in de “Thor”, want een nieuw bootje vráágt om aanpassingen

(in de ‘hangkast’ kunnen nu bakken gestapeld, onze slaapplaatsen zijn nu met dekbedden, er zitten uittrekladen in de diepste kasten, enz.)

-donderdag worden we weer verwacht bij de fietsclub ‘Castellum’

-vrijdag vieren we ons 50-jarig huwelijksfeest – ‘Corona proof’ met wat familieleden en

-zondag doen we dat met onze zonen nog ‘ns even dunnetjes over (grotere plannen schuiven wij i.v.m. Corona naar het voorjaar door)

-en de tuin heeft intussen hard ‘onderhoud’ nodig (snoeien vooral: wist je dat wij een BramenBoom hebben?!)

Kortom, de échte vraag luidt: waar haalden we vroeger eigenlijk de tijd vandaan om ook nog te wérken?!

Jaaha.., zij kochten een nieuwe -tegelijkertijd ook weer stokoude- boot! [Goed geraden Riet]  We keken daar -in Baarn aan de Eem- eigenlijk naar een heel ander typetje (dat ons ter plekke niet beviel) en werden toen gewezen op dit scheepje, dat nèt binnen was gekomen en nog niet eens geadverteerd. Het scheepje stond, ter controle door de verkopende jachtmakelaar, geheel op de kant met een dikke trap ernaast. We mochten er desgevraagd op rondkijken – en waren er binnen het uur uit: dít wordt ‘m ! Het bootje in kwestie is een Noorse spitsgatter, een ‘SAGA 27ak’. Een bootje uit 1981, bestemd voor de Noorse Fjorden, waar het wel kan spoken; dus behoorlijk zeewaardig en overdreven zwaar gemotoriseerd. Het resultaat is een heel stille, weinig toeren draaiende motor en een soepel stuurbaar scheepje – met boegschroef ook nog. Indeling: een achter kajuit met ruim plaats voor twee personen – onze vaste slaapkamer voortaan. Een fors vooronder met een ruime rondzit (tot wel 6 personen), ook voorzien van een behoorlijke toiletruimte. Naast een functie als onze ‘woonkamer’ kunnen hier ook één of twee gasten in privacy pitten. Het tussenliggende dek bevat ‘stuur’stoelen, meereis stoelen die ook in dinette-vorm gebruikt kunnen worden en een keukenblok met twee gaspitten, wasbak e.d. Over dit middendeel kan desgewenst (heel snel) een dektent worden opgeklapt; meestal bevind je je er ‘buiten’. Verder is er sprake van flinke accu’s, walstroom mogelijkheden, allemaal led-lichten enz.   Kortom: een goedgebouwd oud schip, gaaf bij de tijd gehouden! De naam luidt “Thor”, de Noorse god van de donder én de relatie..**  Laten WIJ nu, een maand na deze aanschaf, onze ‘Halve Eeuw Relatie’ mogen vieren – of het zo moest wezen…

[**Of dat Gedonder nu begint via de Relatie of dat een Relatie vaak Gedonder geeft, zeiden die oude Noren er weer niet bij..]

Wij wensen de Thor veel plezier met ons – en wij met haar (want een schip blijft vrouwelijk, ook als ze ‘Thor’ heet )

In hiele moanne gjin rammeljen … is ‘r útluld?

[Frysk voor: een héle maand geen geleuter … is ‘ie uitgekletst?]

Túúrlijk niet: dat ben ik nooit – vóór ’t tijdstip van overlijden in elk geval (zelfs daarná garandeer ik niks…) Maar het is een feit dat twee berichten op dit Blog nog nooit eerder een maand uit elkaar lagen. De oorzaak is eenvoudig – er gebeurt hier geen bal.

OK, een paar kleine ‘balletjes’ dan:

-ook onze zonen hebben nu één prik binnen, wij beide prikken en dat al meerdere weken terug … dus ‘normaliseren’ de etentjes en ontmoetingen onderling langzaamaan ook.

-de eetkamer stoeltjes zijn nu krachtig ‘ingezeten’ … en bevallen nog steeds.

-ben een weekje ingevallen als ‘Havenmeester’, vond het als vanouds leuk. Ik woonde daarbij op de boot in de haven. Hanneke verbleef er ook twee dagen daarnaast fietste ook nog langs Barneveld.

-inmiddels heeft Hanneke ook haar vrijwilligerswerk rond het winkeltje van ‘Mooi’ hervat.

-verder fietsten we met z’n tweeën de ‘Hap en Trap”route vanuit Harmelen voor … behoorlijk ‘kanen’ tussen de stukkies fietsen door kunnen wij onze Z&Z-ers mededelen !

-af en toe bekijken wij eens een appartementje (Bunnik, den Dolder, Soesterberg, hier naast ’t Maximapark, in de Meern, bij Driebergen …) – maar nog geen ‘bingo’.

-laatste nieuwtje: we kijken óók weer naar (een íets ruimer-) bóótje … hoor je vast nog meer van.

Allerlei ‘ballen in de lucht’ dus, want het leven moet speels blijven. Maar (nog) geen uitkomsten. Het kan op diverse onderwerpen dus “Vriezen of Dooien”…

Maar nu eerst ‘Friezen’: want we gaan per morgen een weekje met ons aanhanghuisje in Friesland staan … onder meer om ‘na de CoronaQuarantaine’ weer eens wat vrienden en kennissen langs te gaan.

Rond 2 juli zijn we weer terug. Tot daarna – of in Friesland? (Héle mooie provincie!)

Het interview waar ik in het vorige bericht op doelde heeft inmiddels plaatsgevonden. Het is op initiatief van – en bestemd voor – het blad “Relevant”.  Dat blad richt zich per kwartaal of zo tot de leden van de VVE, de “Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie”. Ik ben al een jaar of 16 lid van deze vereniging, omdat die zich sterk maakt voor wetsaanpassingen leidend tot meer zelfbeschikking aan het einde van ons leven. Zoals velen van jullie wellicht al zullen weten een onderwerp dat mij, versterkt door het levenseinde van mijn moeder, na aan het hart ligt. Ooit had ik, uit ergernis, hen een mail gestuurd waarin ik mijn ongenoegen uitte over de voortdurende aandacht voor de rol van ártsen in dezen: naar mijn mening dient de ouder wordende zélf centraler te staan en niet de (‘juridische veiligheid van-) artsen. Het gaat dus m.i. niet á priori om een goed geregeld medisch handelen, maar om autonomie van de betrokkene. Dit -vrij pissige- schrijfsel van destijds bleek nu aanleiding om mij voor een interview te benaderen.

Het werd een goed gesprek, openhartig en regelmatig ook heel vrolijk, want met voldoening terugkijken op een (voltooid?) leven hoeft allerminst een treurige zaak te zijn.  [Al denken ‘complot-addepten’ als GertJan Segers dat iedereen boven de 90 die zich blij voltooid voelt, slechts op zijn hulp zit te wachten ‘om het leven weer leuk te gaan vinden’. Hier spreekt G.J. Godzelf dus eigenlijk..]

Stel je overigens van het uiteindelijke artikel niet teveel voor: ruim anderhalf uur pittig gesprek wordt teruggebracht tot “500 woorden” (!)  Geeft niet écht natuurlijk: het gaat er tenslotte niet om wat ene JAG Bruins roept, maar hoe dat de discussie verder voedt. We zullen wel zien wat de journalist er van bakt. Intussen zijn wij (eindelijk) ook spekkopers: de tweede BionTech/Pfizer prik zit er in! Vanaf juni zijn we dus meer dan 90 % beschermd én hebben we -naar de laatste wetenschappelijke inzichten- vermoedelijk navenant minder kans om het virus zelf door te geven. We worden er niet overmoedig van, maar weer eens een terrasje, een museum en veel later in ’t jaar weer naar Portugal lijkt ons wel weer zéér aantrekkelijk. Laten we binnenkort maar eens beginnen met weer met de meiden en moeder Aissa een dagje te gaan varen en het grut weer eens op visite/te logeren te krijgen. Voor het eerst in meer dan een jaar pleegden we vandaag ook weer een aankoop buiten de dagelijkse behoeften om: nieuwe eetkamerstoelen (…) Over een week of twee, drie kunnen jullie die desgewenst zelf uitproberen!  Het adres is … och, nou ja: dat wéét je al !