Joop

We zijn dus op Marissa’s verjaardag geweest, ons buurmeisje met het syndroom van down. Ze werd 14 en kan nu weer ruim 350 dagen lang roepen dat ze “gauw jarig” is … (zucht.)   Het fietsje voor ons ‘adoptief kleinkind’ Alexia was klaar en is inmiddels ook afgeleverd.  Ze was er blij mee.  ’t Was een typisch voorbeeld van het aloude verhaal betreffende ‘krijgertjes’: de oudere krijgt een nieuwe (grotere) fiets en haar voormalige fiets komt daarmee beschikbaar voor de jongere.  Die wil natuurlijk juist NIET  fietsen op ‘de oude fiets van m’n zus’.  ‘k Heb Madeleine’s voormalige fiets dus alom opgeknapt én ‘m geverfd in door Alexia mee-gekozen kleuren. Et voila’: zij was geheel verzoend – iedereen blij.  Nu heb ik nog het –nog kleinere- eerste fietsje, om ook even op te pimpen en dan via ‘Marktplaats’ of zo door te verkopen.  “Joop’s tweewieler werkplaats” dus in ons schuurtje.  [NB: strikt tijdelijk – er kunnen GEEN nieuwe exemplaren worden ingebracht!]  ’t Is maar goed dat ik een warmtestraler heb om ’s zomers extra lang buiten te kunnen zitten, die komt nu in ’t schuurtje ook goed van pas.  Om te drogen moet zo’n geverfd framepje ook nog wel een dagje of twee binnen staan, dus we hebben hier ook tijdelijk een geheel andere decoratie…  Ná alle fietsjes komt weer de Sint, dat is bij ons op zondag 3 dec., en dáárna gaan we vast over op Kerstdecoraties.  Maar vóór die sinterklaasavond komen Zus & Zwager van de Haverakker nog op bezoek (op de  zaterdag daarvoor) en direct ná de sinterklaasavond betrekt onze roemruchte vriendin uit Franeker enkele dagen onze logeerkamer. (Zij zat tot vandaag heel artistiek verantwoord in Ameland, wegens de ‘Kunstmaand’ daar)  Daartussen duiken wij zelf morgen al te Wolvega een hotelletje in, waaruit we donderdag – als ons ‘voordeel-uitje’ óp is, dan weer tevoorschijn komen om naar ons domicilie af te reizen …

Kortom: er gebeurt hier nooit iets (zie vorig bericht) maar er is wél van alles om handen – gewoon de Soap die ‘leven’ heet …

Ken je dit: Je zet je  digidingetje (bij mij de laptop) aan.  En je ziet dat je laatste bericht alweer van twee weken geleden is.  En je denkt: wat is er te melden, hier gebeurt immers niks?!  Zoiets overkomt je natuurlijk alleen als je zo dwaas bent om met grote regelmaat digitaal naar anderen (jullie dus) iets te roepen over je reilen en zeilen.  Zo dwaas als ik al jaren doe dus. (Wellicht dat familieleden die zich te buiten gaan op allerlei sociale media trouwens soortgelijke ervaringen hebben (…)  Het voelt ook echt zo:  “er gebeurt hier eigenlijk nooit iets”, maar het grappige aan zo’n doorlopend Blogje als dit is dat je maar in je agenda (of op een kalender of in een boodschappen kladblokje) hoeft te kijken en je merkt dat zich ALTIJD wel wat afspeelt.  Het leven is weliswaar vaak verre van spectaculair, maar het gaat wél van dag tot dag voort.  [Als we alle 11 jaar dat dit ‘voortgangsverslagje van het dagelijks leven’ bestaat bekijken staan we er zelfs verstelt van hoeveel er allemaal terloops plaatsvindt.  Het is maar goed dat zo weinig van al dat ‘terloopse’ bij ons in gedachten blijft, want dan zou de grijze massa gauw overkoken, denk ik …]  Uit onze agenda notities dezer dagen blijkt onder meer:

– dat ondergetekende bij ‘kaakchirurgie’ krachtdadig (en kóstbaar!) van enkele zenuwbaan-resten in een kies is verlost

–dat neef Frits, Fatoumata (grote zus van onze ‘meiden’) en nicht Bea jarig waren; terwijl nicht Marjan en ons buurmeisje ‘aanstaande feestvarkens’ zijn

–dat Joop deelnam aan een ‘benefietavondje’ bedoeld om een ons bekende kunstenaar aan tickets voor Canada te helpen

-dat dit weekend een spectaculaire ver-plaatsing en daarna werkelijke plaatsing van een tweede spoorbrug (tussen twee andere bruggen) plaatsvindt.   [Life te volgen via You tube, adres:  https://www.youtube.com/watch?v=Lmu5EGRT-w4

–en  dat Hanneke op maandag weer trouw het cadeau & curiosa winkeltje in winkelcentrum ‘Vleuterweide’ runt.

Maandag ben ik mét voornoemd buurmeisje, Marissa, op wie ik moest passen en die dit weekend alweer 14 wordt, daar bij Hanneke op bezoek gegaan.  Zo kon ze in die winkel en in de werkplaatsen en ateliers daarachter, eens kijken hoe ‘werken’ er voor haar  uit zou kunnen zien als ze over vier jaar van school komt.  Ze werd direct door haar oudere ‘voorgangers’ herkend als ‘één van hen’ en voelde zich er ook moeiteloos tussen thuis. Het was kortom een geslaagd bezoekje – en ook leuk voor Hanneke om haar rond te leiden. Enige tijd geleden hebben we ons aangemeld bij “Watersport vereniging de Greft” in Woerden, omdat ze daar een leuk haventje hebben, geheel gerund door de verenigingsleden (als vrijwilliger dus) Leek ons een prima plek om een permanente ligplaats te hebben, km. of 15 van hier. Gisteren maakten we kennis met het bestuur, helaas is er een stevige wachtlijst, dus het kan zomaar ergens tussen een half jaar en wel drie jaar duren voor er een plekje (van passend formaat) vrijkomt.  We kijken dus ook rond voor een boot-ligplaats  tussentijds.  Als één van jullie –via, via(!)- zoiets weet te vinden, dan houden we ons aanbevolen! [Een nat en te water aan te varen plekje van 8 meter lang en een kleine 3 meter breed dus ]

Intussen ben ik voor Alexia een fietsje aan het opknappen en “Pimpen”  Tja, ook een nep-opa is inzetbaar als bejaarde-met-tijd-om-te-klussen !

Nog geen twee weken geleden wandelden we (bij 25⁰ C) langs de Middellandse Zee en nu is het plots november…  ’t Lijkt even slikken, maar dat valt nogal mee. (Mijn Portugese vriend Thijs denkt dat wij hier de hele dag tegen een radiator aan zitten te bibberen!)  ’t Zal je zelfs gedacht zijn hoe makkelijk wij weer in de Herfst in zijn ondergedoken. Want, hoe graag we ook jaarlijks de ‘zomertijd’ oprekken tot wel een maand of acht, we zouden toch ook weer niet in een land willen leven zonder duidelijke seizoenen… De heerlijke luchten hier en meer nog de kleuren en de geuren in deze tijd!  Vorige week sloot de fietsclub haar fiets seizoen af – dus nu gaan we weer richting Wandeldagen.  We hebben ons natuurlijk in het Zuiden in dit opzicht ook niet onbetuigd gelaten, maar morgen gaan we toch maar effe de “Lange Duinen”tocht doen, om er weer in te komen. (Dat is een NS-tocht tussen station Amersfoort en station Hollandsche Rading, 22 km. lang)  Deze tocht deden we al vaker, het is een heuvelachtige tocht door veel bos en langs enkele zandverstuivingen – zéér geschikt voor herfst en winter.  Alle tochten die ik dit seizoen zelf aan Wandelpool deelnemers aanbied (tussen eind december en eind maart) staan ook alweer op de betreffende site [kijk bij: ‘www.wandelpool.nl’ en daar bij ‘tochtenoverzicht’]

Helaas bereikten ons in deze tijd ook treurige berichten: zo blijkt de vrouw van Johan (de lange, gitaar spelende oud-collega op onze 25jarige bruiloft in Elahuizen destijds) dodelijk ziek en dat geldt ook voor de oudste broer van mijn vriend Thijs.  Dat het niet alleen herfst is buiten , maar dat ook onze levensfase zo kan worden aangeduid is ons natuurlijk wel duidelijk, maar we rekenen toch stiekem op nóg een deceniumpje ( en zo mogelijk nóg eens … ) nietwaar?  Dat gaat niet voor allen op dus.  Hanneke brandde al een kaarsje in Sanary-sur-Mer, maar meer dan oprechte aandacht heb je elkaar eigenlijk niet te bieden.,,

Er is ook aardiger nieuws natuurlijk, want het leven zit vol contrasten: zo werd Michiel gisteren alweer 45 jaar. Alweer een ‘middelbare man’ dus! Verder ben ik onlangs tot overeenstemming gekomen met de verkoper van een bootje met als resultaat dat we vermoedelijk vanaf de eerste week april weer een eigen bootje kunnen bevaren.  Tot die tijd staat hij ‘winterklaar’ op de kant: nabij Kampen en wel in dezelfde haven waar we al bijna 25 jaar geleden ook onze ‘Westerly Centaur’ kochten – en hij lijkt er ook nog wel wat op ( ! )  We maken er een motorscheepje van, maar daarover volgend jaar meer.   Voor nu: Hartelijke Groeten vanuit Utrecht       Ook een prima B&B adresje trouwens!

Nootje: dit is ons 600-ste ‘Bericht’ ( sinds de start in juli ’06; zeven weken voordat we wegvoeren… )

In Mandelieu (zie vorig bericht) keken we uiteraard niet de hele dag alleen naar het (voortreffelijke) uitzicht of lazen alleen maar in onze boekjes of keutelden door het (fantastisch antieke) Stadje (met straatjes van, pak weg: 3.50 meter breed).  Nee, enige inspanning getroosten we ons ook: zo fietsten we bijvoorbeeld naar Cannes.  Wat ons betreft een zwaar overschatte stad: behoudens de wanstaltige ‘status’ boten om je aan te vergapen (type: minimaal 50 meter lang, bij voorkeur met helikopterdek en minimaal 6 manschappen nodig om je ermee te laten verplaatsen – te koop voor € 6.900.000) biedt de stad maar een slordig allegaartje aan Zuid Franse elementen. Er zijn veel fraaiere stadjes langs ‘la Méditerranée’. Ook fietsten we de andere kant op (westwaarts dus) en ontdekten zo een nieuwe, fraai met kliffen afgezette, kuststrook – compleet met twee kastelen en een verrassend lang doorgezette boulevard langs steeds intiemere strandjes. Op 13 oktober streken we, zoals we ons hadden voorgenomen, weer neer in Sanary-sur-Mer.  Een door ons geliefd plekje dat we twee keer eerder bezochten, de laatste keer in 2008.  Het bleek nog even schilderachtig, compact en toch veelzijdig: intieme smalle winkelstraatjes, een fraaie haven (met recreanten, vissers én antieke scheepjes) een prachtige boulevard met parkgedeelte, vol met eethuisjes en altijd flanerende mensen.  Bovendien was het er twee á drie graden warmer dan hiervoor: zo’n 23 tot 25⁰ C. in de middag.  We liepen ook regelmatig naar het naastgelegen Bandol, dat is zo’n 4 km. verder achter een eigen baai gelegen en te voet bereikbaar via een hooggelegen en goed aangelegd trottoir met gegarandeerd fraai uitzicht.   In Bandol bevat de boulevard een onweerstaanbaar aantal eethuisjes en er is regelmatig markt. [Al kunnen ze daar in Sanary ook wat van: wij troffen er plots een (vermoedelijk éénmalige seizoens-?) markt aan van meer dan 100 kraampjes – voorzien van alle denkbare goederen en etenswaren …]  Een tweetal in 2008 gemaakte tochten, die toen indruk op ons hadden gemaakt, hebben we opnieuw ondernomen: fietsen naar het schiereiland waar vandaan het pontje naar Toulon vertrekt. (Zo’n 30 km. heen en terug) én het kust ‘pad’ bewandelen van St. Cyr terug naar Bandol.  Nu ja, “bewandelen”…  Zeg maar: beklauteren en af struikelen  (Gelukkig hadden we onze bergstokken mee)  Die dag verloopt als volgt: met de fiets naar Bandol (4 km., voornamelijk omlaag), daar op de bus naar St.Cyr (rijdt 20 km. door pittig heuvelland, wel goed uitmikken, want ‘t kan maar twee keer per ochtend).  Dan het kust pad opzoeken en ‘betreden’ (ca. 16 km. tot Bandol; na 6 km. ben je al geheel gesloopt, dán wordt het wel rustiger … maar moet je nog wel zo’n 10 km. stevig dóórstijgen en -dalen…)  In Bandol is het vervolgens zaak je hartslag en transpiratie weer onder controle te krijgen (daar zijn terrasjes met uitzicht over zee óók geschikt voor(!) en  dán is het nog maar 4 km. fietsen (omhóóg..!)  Wij konden goed merken dat we weer 9 jaar ouder waren (zucht). Maar wat een voortreffelijke dag: een fantastische afwisseling in rotsen, kliffen, eilandjes en vegetatie aangevuld met sensationele doorkijkjes en uitzichten. Natuurlijk gooiden we er steeds uitslaap- en leesdagen tussen; we zijn niet voor niks jong-bejaard.  Na onderweg nog een fraaie herfstdag fietsen tussen de wijngaarden bij Chalon-sur-Saône (NIETS kleurt zó mooi in oktober als: hellingen vol druivenstokken!) zijn we nu weer in Nederland: in het Zuid-Limburgse Noorbeek om precies te zijn. Omdat het hier heel aardig weer bleef (droog en lichtbewolkt) bezochten we vandaag uitgebreid Maastricht.  Morgen (di. de 24^ste ) verwachten we voor in de middag weer thuis te zijn.

We zijn zes weken en één dag onderweg geweest – en vinden thuiskomen vast ook weer heel lekker.

Onder het motto van een bekende veelvuldig aangeschoten en inmiddels overleden zanger (én van een roodharige nog springlevende komiek, die tegenwoordig tussen aankomend bakkers toeft): dóórgaan, gingen wij,  ook na het vorig bericht, voort met onze jaarlijkse zomerverlenging.  Zo dreutelden wij in Rome nog over het Pietersplein, bezagen het Vaticaan, beklommen er een heuvel om heel de oude stad overzichtelijk in ’t snotje te krijgen en hapten en klokten er ’t een en ander aan Italiaans lekkers weg.  Daarna vonden we drie keer uitgebreid historisch stadsbezoek (Venetië, Florence & Rome) wel weer genoeg stof tot herkauwen op onze ‘harde’ schijf en belandden we in Italië nog achtereenvolgens in de kustplaatsen Viareggio (even ten NW van Pisa) en enkele vrolijke fiets- en wandeldagen later in Pietra Ligure (iets voorbij Genua) waar we ook een midweek van de zon genoten, pasta’s aten, met Spritz, cappuccino’s en wijn over de zee uitkeken en de omgeving begraasden.   Inmiddels zitten we -sinds gisteren- weer in Frankrijk, Mandelieu-la-Napoule om precies te zijn, een eerder bezocht en zeer prettig bevonden plekje.  Het ligt direct naast Cannes, dat we vanmiddag per fiets bezochten.  Het is al die tijd in hoofdzaak zonnig gebleven hier, met een ochtendtemperatuur van zo’n graad of 16 , terwijl het zo tussen 11.00 en 17.00 dan rond de 22 graden is.  In de rij-wind natuurlijk, beschut in de zon blijven zitten is doorgaans nog té warm om langer vol te houden. Verdere plannen zijn: (in elk geval nog) een weekje Sanary-sur-Mer, een schattig stadje waarmee we wel vaker ons verblijf direct aan zee afsloten en dan zo zachtjes aan weer “naar boven”- onverbiddelijk de Herfst in.  Redelijke kans dus dat een volgend bericht weer van Hollandse Bodem komt…

Maar dat zien jullie dan wel weer.  Groet uit het diepe Zuiden voor alsnog!

Er zijn natuurlijk maar enkele fervente, of zelfs maar regelmatige, lezers voor dit Blogje. Toen we destijds zomaar wegvoeren uit ons kikkerlandje (2006 was dat alweer!) was de ‘doelgroep’ natuurlijk groter: naast de nabije familie en enkele vrienden van nu waren dit toen ook: (ex)collega’s, (ex)dorpsgenoten en allerlei losjes overgehouden kennissen uit eerdere woonplaatsen, werkkringen, sport- en hobby gezelschappen en dergelijke uit ons leven. Heel wat van hen zullen zijn ‘weg gedruppeld’ natuurlijk.  Want: tijd  slijt…  Toch is er onder de enkele overgebleven volgers enig rumoer denkbaar – want dit is de aller eerste keer dat er bijna één maand tussen de berichten zit. Hoe dat zo komt? Ach het leven zelf was, weer eens, weerbarstiger dan wij veronderstelden: zo’n 10 dagen na het vorige bericht bereiden we onze caravan voor en reden toen vrolijk weg in de richting van de Brennerpas. Mét het goede voornemen een berichtje te plaatsen wanneer we op onze eerste stop aan de Moezel zouden staan. Klein dingetje echter: daar was geen bruikbare internet verbinding voor handen. Nu dit hier, nabij Rome, even verholpen blijkt zullen we jullie graag alsnog bijpraten…  Na ons vorig bericht (dat was bericht 596 sedert de start van dit Blogje!) bezochten we de Fundatie in Zwolle, waar exposities van schilderwerk van Bob Dylan en Jeroen Krabbé te zien waren. [Verrassend voor ons: die Krabbé is, vooral na 2005, zéér de moeite waard]  Vanaf de 12^de trokken wij dus naar het Zuiden. Eerst waren we enkele dagen aan de Moezel van plan. Door het zeer matige weer bleef dit beperkt tot een bezoekje aan het altijd liefelijke Cochem. (foto boven)  Door dit weer reisden we via een tussen stopje in Burgem (Zuid Duitsland, vlak voor de Oostenrijkse grens) in twee dagen door naar een fraaie Camping aan het Italiaanse Gardameer.  Vanaf dat moment was de middagtemperatuur (ook bij een bui) weer boven de 20 graden zoals het,  volgens ons, tot diep in oktober hoort.  We bleven er een dag of wat, fietsen er lekker, bezochten dorpen en sloten af met een werkelijk indrukwekkende Opera-avond: een pianist, een tenor en een bas brachten een tiental aria’s ut welbekende stukken ten gehore. Onze volgende stopplaats was een camping aan de lagune van- en met uitzicht op, Venetië. We kochten er een veerpont abonnement voor drie dagen en zwierven zo Venetië op ons gemak uitgebreid door.  Na een lekkere relaxte periode ter afwisseling ‘stortten’ we ons op Florence: vanuit een fraaie camping in de heuvels ten zuiden van deze stad konden we voor de poort in de bus naar die stad stappen (15 km.)  We besloten deze procedure nog één keer te herhalen, maar nu t.o.v. Rome en streken neer op de camping waarvandaan dit bericht wordt verstuurd.  We bevinden ons nu op minder dan 3 km. van het eindstation van een Metrolijn die tot de oude binnenstad gaat. Een shuttle busje gaat (voor € 1 p.p.) eens per uur tussen camping en Metrostation en voor € 0.80 brengt de Metro je vier keer per uur heen en weer.  Vandaag doorkruisten wij Rome vooral gericht op de westelijke binnenstad en diverse historische elementen daarin. [Zoals het Pantheon, het Colloseum, Oud Romeinse opgravingen en enkele beroemde fonteinen, kerken en pleinen]  Morgen zullen we ons vooral richten op het Vaticaan, [St. Pieter, Pietersplein en dergelijke] en grazen we verder het Oostelijke deel van Rome af.  [We houden er erg van om vooral ook door kleinere straten, stegen en pleinen te struinen – dat geeft vaak een meer ‘cultuur-eigen’ beeld dan alleen maar die de Highlights]  Intussen is dit gestruin wel knap vermoeiend: het is hier ruim 25 graden in de schaduw…

Zo: jullie zijn weer effe ‘bij’ – tot een volgend bericht, bericht 598 dus. 

Het werd voorspeld én het bleek ook prácht weer van zaterdag j.l. tot gisteren.  ‘k Heb dus vrijdagavond de fiets gepakt en van alles in de fietstassen gestouwd (wat reserve kleding, een waterkokertje met koffie- en drinkbouillon strips, een Knooppunten-in-heel-Nederland boekje, een tuinstoel kussen, m’n e-reader natuurlijk en zélfs een gasflesje met toebehoren zoals een pannetje, enig bestek, wat vaatwasmiddel, schuursponsje enz.)  Je ziet: ik hou er van om onafhankelijk te reizen, overal kunnen bikken, e.d.  Maar m’n tentje had ik dit keer niet mee – dat gaat niet meer in augustus: ’t is véél te lang nat ’s morgens…  In plaats daarvan had ik in Enkhuizen en in Lelystad alvast telefonisch elk een “Vrienden op de Fiets”-adresje geboekt. (Dat zijn duizenden adressen in heel Nederland voor een standaardprijs van € 19.50 per persoon per nacht /inclusief ontbijt. Daar zijn we lid van voor nog geen tientje en het bleek nu reuze praktisch)  Zaterdag om 08.00 uur vertrok ik.  Mijn routeplan liep bijna 100% langs fietsknooppunten: dat is niet het kortst, maar landschappelijk wel zonder meer het fraaist!  Volgens plan gefietst: Dag 1 [Zaterdag] – over Hoorn (koffie bij familie!) naar Enkhuizen.  Afstand ca. 110 km.  (‘k Was er al rond vier uur ’s middags.)  Dag 2 [Zondag] – met de veerboot van 8.30 uit Enkhuizen naar Stavoren.  Van daar via Elahuizen (koffie bij vrienden!) naar Franeker en daar overnachten bij Kea.  Afstand ca. 65 km.  Dag 3 [Maandag] – Van Franeker over Lemmer en Urk naar Lelystad.  Afstand ca. 115 km., maar ik heb ter verkenning van Lelystad, de Bataviawerf e.d. er nóg een km. of 13 rondgereden.  Het huis van Gea, de “Vriend(in) op de Fiets” bleek er zeer landelijk te liggen, voorzien ook van een fraaie veranda (met hangmat e.d.)  Zij hadden ’s avonds een afspraak en ik had er dus het rijk alleen – als huisbewaarder in zeer comfortabele omstandigheden!  Dag 4 [Dinsdag, gisteren dus] – Van Lelystad langs de Oostvaarders plassen, Blaricum, Lage Vuursche e.d. naar Utrecht.  Afstand ca. 75 km.   Rond 14.40 uur was ik gisteren weer thuis, met 382 fietskilometers achter de pedalen (gemiddelde snelheid 18,9 km – daaraan kun je ook zien hoe weinig wind er was de eerste 3 dagen; de laatste dag had ik 3 Bf. tegen, maar toen wel veel bos)  ‘k Was niet eens erg moe, (dagafstanden zouden in deze conditie gemakkelijk tot zo 140 km. kunnen oplopen, zo bleek), maar wel lekker fit.  Een bijkomend voordeel: ik woog ruim 2 kg. lichter

… ook nooit weg.

Onze zonen toeren nog anderhalve week in Noord Engeland rond, maar Hanneke is hier vrijdag weer (na ca. 14.30 uur).   CY!

Zoals jullie en vooral wij beiden al verwacht hadden, kwam Hanneke ook weer thuis na ‘Bremen’ (smile)  Zoals dat dan heet: moe, maar voldaan.  Samen fietsten we die week, op de mooiste dag nog wel, een tochtje van tegen de 70 km.  Mét de fietsclub, dat wel: dus tenminste drie terrassen inbegrepen …  En gisteren werd mijn geliefde 66 jaar.  Een feit dat men vanuit allerlei hoeken kwam vieren ( Vanuit Barneveld, Ede, Harmelen, Hoorn, Zuijlen, Overvecht en ‘Naastgelegen’ )  Extra aardig was ’t dat de dag eerst droog en daarna ook nog redelijk behaaglijk werd.  Nu zijn we dus hier ter Oosterparklaan aan ’t uitbuiken en keren daarna terug in de eerder aangegane ‘afval-modus’, want daarin hebben we al een korte, maar tot nogtoe redelijk succesvolle, periode achter ons …  Hanneke, vandaag weer ‘Winkeljuffrouw’ want ’t is maandag, gaat aankomende vrijdag nog een weekje op stap als Begeleidster in groepsverband – dit keer naar ‘De Rijp’ Noord Holland.  En de volgende dag gaan Michiel en Kasper dan samen op vakantie – nadat ze zich in Michiels sportmodelletje hebben ‘gelepeld’ en hun bagage tot een kleine sporttas p.p. hebben weten te beperken  (Grijns)  Het volgend bericht zal dus wel weer over fietsende ondergetekende gaan – óf is het dan net rotweer (?)

Op 30 juli j.l. waren Hanneke en ondergetekende dus 46 jaar getrouwd. Nu zijn wij niet zo van de feesten, maar op onze trouwdag doen we altijd wel wat.  Mét Kasper & Michiel, want die zijn tenslotte een rechtstreeks gevolg van onze Echtvereniging.  [Op 1 mei, de start van onze ‘verkering’ -nu alweer 50 jaar geleden- doen we ook altijd iets; maar dan zonder de kinderen want die hadden dáár niks mee te maken, vinden wij]  Op deze zondag waren allen uitgenodigd zo rond 12.00 uur op de fiets te verschijnen in Bistro “Belle” in Oud Zuilen (nét boven Utrecht aan de Vecht) direct voor het kasteel.  Daar ‘deden’ wij wat koffie met gebak ter inleiding en stapten vervolgens om 13.30 uur op de “Fietsboot” die daar tegenover juist afmeerde. *)  Met fietsen en al voeren wij vervolgens in ruim 1½ uur over de Vecht, via Maarssen en kasteel Nijenrode naar Breukelen.  Daar konden we uitstappen naast het aan de rivier gelegen terras van een strekelijk bekend Thai-restaurant: “SameSame”.  Na geruime borrel-tijd buiten namen we binnen plaats om ons eens even stevig te laten verwennen. ( Gek: dat lukt altijd!)  Ten slotte moest ieder weer op eigen fiets naar huis.  ( Kasper, langs de Vecht, ca. 11 km.  Michiel ca. 14 km. en wij zo’n 16 km.)  Sedert afgelopen vrijdag (de 4^de ) is Hanneke vertrokken naar een hotel ergens bij Bremen in een bus vol vrolijk gehandicapte vakantiegangers.  Ze doen een zogenaamde “Muziekreis”, dat betekent minstens 3 avonden met Ganz Deutsche Smerzlieder (!)  Tussen het meedeinen op voornoemde Kommer en Kwel door bezichtigd men overdag natuurlijk attractieve plekken.  Ik kreeg al berichten uit Leer en NeuHarlingersiel (waar de Duitsers een soort kruising tussen Duits en Fries spreken). Vanaf vrijdag ben ik dus in m’n Uppie.  (Tot vrijdag aankomende)  En dan kun je eindelijk weer eens gek doen natuurlijk…  Ik heb enige overtollige energie dus maar gecombineerd met m’n wens om weer wat kilo’s kwijt te raken en ben te fiets vertrokken, met tentje. Het bleek een dag met drie buien. En elke bui zat ik ergens binnen uit(!) – lang leve buienradar op de smartphone!  Na dag één overnachtte ik op een schattig campinkje bij Oosterhout – voor slechts € 7.60, inclusief onbeperkt douchen, dus voor ’t geld hoef je reizen niet te laten.  Omdat de nacht onverwacht koud werd (rond de 10 graden C.) én de volgende nacht nóg kouder werd voorspeld, besloot ik niet dóór te kamperen; ook al omdat het dan zo %^&$-lang duurt voordat de boel ’s morgens weer redelijk droog is.  (Hoewel de zon alweer volop scheen was ik daarom pas na 10.30uur weer weg). Ben dus langs een andere, even fraaie, knooppunten route weer thuis beland. Er stond toen een kleine 170 km. op de teller. De volgende dag bleek ook nog prima een fietsdag: zodat ik besloot maar even op de koffie bij m’n Schone Zus in Barneveld te gaan. Heen trapte ik langs de kortste (saaiere) route op flinke snelheid: 43 km. in 2 uur en 2 minuten. (Een gemiddelde 21,9 km/u, waarbij je moet bedenken dat stoplichten, foto-stopjes en dergelijke zijn inbegrepen)  Terug ging, rustiger peddelend, via een langere (fraaiere) route via Soest.  Was even na vieren weer thuis met een dag-totaal 96 km.  Heel tevreden over de conditie dus. Vanaf vandaag zou het weer wisselvalliger worden, dus dat wordt hooguit wat tuinieren, even in de stad rondbanjeren (altijd leuk in Utrecht centrum) en natuurlijk: een boekje lezen. Het aller moeilijkste daarbij is natuurlijk … niet te veel kanen.

*) De Fietsboot vaart dagelijks tussen Nieuwersluis en Oud Zuilen heen en weer. Dat instappen bleek toen nog en heel gedoe, want we werden overvallen door een hele dikke stortbui … gelukkig hadden we alle vier een paraplu !

Veel buiten, minder binnen. Wandelen, fietsen, maar ook gewoon in de tuin. Als ’t droog is en boven de 20/22 graden C. dan eten we daar ook. Minder tv dus ook, want het is tot tegen tienen licht genoeg om buiten te borrelen, visjes te kijken of te lezen. Zo zomeren wij het aangename weer door. (Voor ons is ’t dan ook nauwelijks te bevatten dat onze buurtjes rondom nog geen 20% buiten toeven van de tijd die wij er doorbrengen…) Intussen gaan goede gewoontes natuurlijk gewoon door: zoals dit Blogje regelmatig bijwerken. Ook gaat Hanneke doorgaans door met maandags ‘winkeljuffrouw’ te zijn. En nam ze enkele klusjes aan om verstandelijk beperkte reizigers op te vangen, die uit hun vakantiebus (met koffers en al) in een taxi of familie-auto geladen moeten worden teneinde huiswaarts te keren. (Daarvoor fietst ze naar station Maarssen of naar P&O Westraven, hier in Utrecht) Ook brachten we met ons reishuisje een weekje door op boerderij camping “de Klompen” – aan het einde van de énige weg in Nijhuizum (bij Workum).  We hebben er in het totaal zo’n 150 km. ‘nostalgisch’ rondgefietst in ons natuurlijk nog zeer bekende contreien. Het was er prachtig weer voor, ritmisch zelfs: steeds twéé dagen prachtig fietsweer om één dag regen…  Hanneke kreeg er bijvoorbeeld instructie van een molenaar hoe een “Spinnekop” te bedienen.  Ook ontvingen en maakten wij visite’s van -en bij- zeer bevriende lieden die nog altijd in dit Fryske lân wonen. Aan het einde van dit weiland-en-wind-weekje liep ik tegen een vlijmende kiespijn aan, die slecht te onderdrukken bleek met paracetamol of dergelijke. Inmiddels is de zenuw ter plekke gelukkig krachtdadig verwoest.  Maandag a.s. worden afrondende  restauratie werkzaamheden afgerond. Inmiddels is mijn vriend Thijs vanuit Portugal al een klein weekje in ons lieve platte landje. Hij bezoekt er zijn kinderen, kleinkinderen – en z’n moeder, die vandaag 90 werd. Hij logeerde hier een dagje of twee, vooral om bij te komen (voor zover dat lukt natuurlijk met een pratertje als ondergetekende om je heen, maar ’t schijnt dat ‘t elders dus nóg drukker is )  Morgen vieren wij met onze zonen, op bescheiden wijze, ons 46 jarige Huwelijk, doch dáár over –

een volgende keer