Joop

Op de verjaardag van de koning, 27 mei j.l., kon het zomaar de 250ste keer zijn dat Hanneke’s staatslot meedong naar de hoofdprijs. Eíndelijk Miljonair dus?  Helaas, we werden er € 7,50 rijker –dus ook weer € 7.50 armer!- van, met (geen) dank aan de vorst. Zoals jullie al lazen in het vorig rijmwerkje (want ‘dichten’ is voor ondergetekende iets hoog gegrepen) vierden we kort daarop, op 1 mei j.l., onze 54-jarige verkering, dit keer met een uitbundige maaltijd aan huis (bezorgd)… En verdomd: we hebben beiden weer bijgetekend(bingo voor weer een jaartje – én: zo halen we ook ons 50-jarig huwelijk nog!  Inmiddels bekeken we ook eens een paar gelijkvloerse pandjes/appartementen -voor ooit nog eens… En er was er voorwaar één bij die ons wel wat leek. Vooral qua lichtval, (leef-)ruimte en bovenal: uitzicht, maar we kwamen er ook achter dat wij zo gemiddeld drie verdiepingen hoog wel hoog genoeg vinden. Voortaan dus onder het bladerdek door kijken i.p.v. er overheen…. Leuk is het wel: je doet nadere ideeën op over wat je allemaal belangrijk vindt in wonen – vooral met stokoud worden in ’t achterhoofd natuurlijk. Ons aller Pa Koudijs is hierbij, in zijn geval zo na zijn 85ste, ons grote voorbeeld: dán moet ’t nog steeds ideaal zijn (…) In ons achtdaags verblijf op de “Rimboe” nabij Lunteren hebben we alle Z.&Zw. bezocht, keurig binnen de Covid-regels dus: twee aan twee.  Eén keer, wegens &*%€@-weer, met d’ auto en twee keer, wegens droog en aangenaam, per fiets. Verder graasden we, nu te voet, de omgeving van Lunteren af, inclusief ons voor-vorige woninkje in ‘Viva Terra’ en natuurlijk het roemruchte ‘Wekeromse Zand’. (De moeflons daar hebben zich deze keer geheel buiten onze focus weten te houden!)  Op moederdag, zo. 9 mei, kwamen onze zonen er ook opdraven – het was toen zeer aangenaam weer, dus we konden fijn buiten recreëren op het zéér ruime buitenterras voor ons knushutje in het bos daar.  (Gauw 10 bij 10 voor onszelf)  Woensdag waren we weer terug en donderdag ging hier ‘de Fietsclub’ weer los: dit was de eerste keer dat we – 12 ‘mens’ sterk – weer op een terras, nu aan de Loosdrechtsen Plassen konden lunchen. (Praktisch iedereen is nu tenminste één keer gevaccineerd én de tafeltjes waren twee persoons. Helaas deed men zó lang over het aanleveren van de bestelde mondvoorraad dat de laatsten van ons bedankten (en alsnog enige meegebrachte krentenbollen nuttigen … in plaats van.)  Afgelopen vrijdag heb ik een permanente stroomaanvoer aangelegd op m’n (nieuwe) havenbox, want ‘k wil in najaar en winter een luchtontvochter laten draaien in de boot. Nou, toen merkte ik hoe #$%@&-óúd ik ben geworden: na een uurtje of wat in diverse lastige lichaamshoudingen kwam ‘k amper nog overeind (…)  Op dit moment is Hanneke op visite bij twee anderen van haar “Leuke Luitjes”clubje, terwijl ik de maaltijd voor straks zojuist in elkaar draaide. En morgen wordt ik geïnterviewd

– maar daarover de volgende keer meer.

Vandaag nog maakten we kennis met elkaar – nu precies 54 jaar geleden

Dat is verdomt een hele tijd – zelfs al is die vlot voorbij gegleden

Je merkt ook dat je beiden slijt – ouder, meer krakerig van leden

Wat niet sleet is intimiteit – dat raakt dieper dan het woord ’tevreden’ …

in 1967

Op zaterdag 10 april viel de langverwachte brief in de bus van de GGD. Geadresseerd aan Joop (de oudste tenslotte..): een uitnodiging tot het maken van de afspraak voor het ‘zetten’ *) van het Covid-vaccin “BioNTech/Pfizer”.   *) “Zetten” is natuurlijk gewoon een eufemisme voor “je lèk prikken”…. Schrijver dezes direct inbellen natuurlijk – en dubbel geluk:

1. Het duurde slechts 20 minuten voordat de verbinding daadwerkelijk tot stand kwam (Had verhalen tot twee úúr gehoord) en 2. Ik kon Hanneke meteen opgeven om sámen te gaan.

’t Prikken zelf stelde natuurlijk geen moer voor: fietsen naar Hal 3 van de Jaarbeurs, rijbewijs+afspraakbriefje+eigen verklaring gezondheid+identiteit mee … en hopla.  Dat laatste zou je verwachten, maar wat ons opviel was: wat een enorme inefficiëntie – bij de poort één opzichter die je toeliet, daarna een duidelijk aanlooproute, uitmondend bij 6 ‘loketten’, waarvan 2 bezet. Daar toon je je uitnodiging, die wordt -mét je BSNnummer- ingetoetst – en je mag door.  Door naar een zestal ’tweede loketten’, alwaar je je Identiteitsbewijs én je BSNnummer overhandigd – opnieuw wordt e.e.a. ingetoetst – en je de, zelf ingevulde, gezondheidsverklaring moet laten nalezen. Dan wordt je, over inmiddels zes aanlooproutes, doorverwezen naar -nu een viertal- ‘Artsenloketten’ (waarvan 2 bezet), die iedereen met een “ja” op één of meer vragen uit de gezondheidsverklaring nader beoordelen/adviseren.  Vervolgens kom je aan bij een doorverwijzer aan het einde van deze looproutes, die je naar één van de (ca. 30) prikhokjes verwijst -waarvan misschien 8 in gebruik zijn. Die prik zelf is natuurlijk een kwestie van 10 seconden, (behalve bij Hanneke bij wie ,vanwege de bloed verdunners, nog 2 minuten keurig wordt ‘nagedrukt’ ).  Van de titel hierboven “AÁUW” is in ’t geheel geen sprake: de naald is dun, hij werd vlot doorgeduwd en was eerlijk gezegd nauwelijks voelbaar.  Daarna moet men 15 minuten in ’t zicht blijven om een onverhoopte -zij het zeldzame- allergiereactie tijdig te signaleren.  Hiervoor had men zo’n 10 hokken á 20 stoelen beschikbaar, mét 2 “opletters”; waarvan 2 hokken, dus 40 plaatsen daadwerkelijk in gebruik konden worden genomen.  Hierna mocht je, langs twee uitgangsroutes, het gebouw verlaten – waarbij ook weer 2 controleurs/verwijzers betrokken waren.

Commentaar: 1. In basis, vooral qua routing, goed georganiseerd. 2. Wel met m.i. ‘overdadige’ menskracht (minstens één ‘loket kon weg en ook minstens één verwijzer per routing én nauwelijks in relatie tot de daadwerkelijke opkomst.  3. Hooguit 20% van de capaciteit werd gebruikt – terwijl IEDEREEN op afspraak ‘per tijdslot’ opdraaft.(?)  Men ging hier wel tot 22.00 uur door, maar op dat moment in de middag hadden qua organisatie opzet gemakkelijk 5x zoveel prikken kunnen worden gezet. Desgevraagd meldde één medewerker dat er ‘aardig wat’ mensen die wél (-zélf!-) afgesproken hadden toch níét kwamen opdraven. Zijn toon was er hierbij één van: zo gaat dat nou eenmaal… (Dan denk ik: Waar blijft de boete ? Dit is wel ‘Vólksgezondheid’ én belastinggeld, terwijl je zelf de afspraak maakte. Als wij destijds de gehandicaptenzorg zó georganiseerd hadden was ik, terecht!, op dag tien al weer ontslagen..)  We hadden dit inderdaad veel beter direct via huisartsen, evenementen organisaties of ook het leger kunnen regelen – had vast wel een maand of meer gescheeld. Maar goed: wij zijn blij met ’t prikkie! We hebben er, behoudens een lichte gevoeligheid bij directe aanraking, geen moer van gemerkt.  Mijn “Covid-anticipatie-armbandje” (zie vorig bericht) wél: de twee dagen na de injectie meldde hij  “er zijn fysiologische aanwijzingen die kùnnen duiden op besmetting met Covid-19; aanbeveling: laat u testen!” Ik had nergens last van, maar kennelijk is de huidtemperatuur- hartritme- en ademfrequentie meting tamelijk onderscheidend dus.  Ik keek er in elk geval van op. Inmiddels blijkt uit grootschalig Engels onderzoek dat we (ook de geprikten onder jullie) aa direct zo’n 67 % minder kans op een Corona-besmetting hebben en dit ook nog zo’n 70% minder kunnen dóórgeven. Niet onaardig! Zo’n twee tot drie weken na de tweede prik, voor ons dus ongeveer per half juni, is dit al rond de 90%. Neem daarin mee dat je, áls je toch tot die 10% pech-hebbers behoort, nauwelijks meer in het ziekenhuis en al helemaal niet op de IC wordt geacht te belanden en je begrijpt: wij hebben deze prik al met een glaasje ‘bruis’ gevierd! Inmiddels is het bootje ook klaar – maar helaas: het weer is nog niet spatwaterbestendig (zucht)

Daarom hebben we de caravan maar vroegtijdig ‘uit de kas getrokken’: van 5 tot 12 mei gaan we daarmee op ‘de Rimboe’ staan, op plaatsje E 5 (dus nabij Lunteren, einde ‘Boslaan’, naast het Wekeromse zand). Familieleden die nabij wonen kunnen dus ‘hun borst natmaken’!!  –  Óf natuurlijk op mooie middagen bij ONS op een bosrijk terrasje komen plaatsnemen…

Allen nog bedankt voor de hartelijke berichtjes op 22 april, m’n 72ste verjaardag. Op die dag zelf was ik met de fietsclub onderweg, we belandden daarbij op het dorpsplein van Breukelen. Daar pakten diverse fietser een ‘koffie to go’, waarop ik met traktaties kwam (koffie- en pecanbroodjes erbij).  Zodoende merkten ze dat ik jarig was – en barsten prompt, zes man sterk, luidkeels in de schone hymne “Lang zal ‘ie Leven” uit.  Dus ik was, qua Lock Down, zéér verboden bezig: zes personen tegelijk op m’n verjaardag, die me ook nog luidkeels toezongen…  Echter: wél in de buitenlucht, geen handhaver te zien én: heel genoeglijk(!)

Volgend jaar weer gewoon wat uitbundiger. En morgen lekker uitgebreid en goed be-nát een riante partij Sushi weghappen, gewoon thuis met allebei de jongens … stiekem dus al even vooruitlopen op de 25ste !

Intussen is de zomertijd ingegaan, dús gaat onze fietsclub ‘weer los’.  Nou ja, los?: je hebt natuurlijk te maken met de Corona maatregelen betreffende groepsvorming én met het weer.!  Om dat laatste ging het vandaag niet door, want er staat een stevige wind en het is (weer) pittig koud.  Dus ging ik vandaag maar met de hogedrukspuit naar de boot in Woerden – om een beginnetje te maken met het ‘Lenteklaar-proces’… (Dat duurt nog wel even langer, want álles is na zo’n winterstop ‘podderig’, vooral ook binnen en een bootje heeft héél véél hoekjes, nisjes en randjes – dat alles ook nog eens van 1976, dus45 jaar oud.)  Vorige week hebben we wél gefietst: met z’n zessen, op redelijke tussenafstand en twee aan twee (eigenlijk dus met twee solo-fietsers en twee koppels).  Eén keer keken er twee agenten aandachtig naar dit langsfietsende clubje jongbejaarden, maar zij sloegen niet toe… Eerder was het wél heerlijk weer en we hebben al lekker buiten gezeten, de stad rond gewandeld enzovoorts. Zoals eerder vermeld wandelt Hanneke élke dag een rondje in de buurt, zo’n 4 tot 6 km. meestal. Doorgaans loop ik mee. Maar bij extra fraai weer toeren we, op de fietsjes of met de auto, nogal eens naar wat natuurrijkere plekken rondom, om daar ‘ns een tochtje te sjouwen tussen 8 en 14 km.  Hanneke maakt de aanpassingen die haar adem soms vergt steeds vanzelfsprekender, zodat ook flinke tochten best weer mogelijk zijn, vooral als het weer mooie stopje op boomstammen of bankjes weer langer mogelijk maakt.  Voor mijn eerste week ‘Havenmeester’ (over twee weken) heb ik me alweer afgemeld, want daarvoor zijn we vermoedelijk niet tijdig genoeg gevaccineerd en we hebben nu zolang gewacht: ik wil nu ook wel onaangetast de eindstreep halen!  Men heeft hier de geboortejaren 1947 en 1948 eergisteren een uitnodiging gestuurd om een afspraak te maken; dus we verwachten wel dat de eerste prik nog deze maand afkomt.  Natuurlijk kunnen we al wel met ’t bootje (als ‘ie weer klaar is) of met de caravan weg, want dat blijven we in ons eigen ‘bubbeltje’.  De caravan (van 2004 alweer) is deze winter -voor ’t eerst in ons bezit- echt gróndig onder handen genomen. Niet alleen het loop- en remwerk dus , dat doen we elke 3 jaar), maar nu ook gasleidingen afpersen, branders doorblazen, gasslangetje vernieuwen, grootste ramen opnieuw aflijmen, dakraamrubbers laten vernieuwen enz. Al met al vergelijkbaar met een flinke autobeurt – alleen bij dit voertuig pas na een jaar of 17.(!)  Zo’n caravan kost eigenlijk bar weinig, bedacht ik me. Stalling en onderhoud: enkele honderdjes.  En ’t blijft functioneel ‘als-nieuw’, terwijl we er in normale jaren zo’n 4.000 km. mee afleggen en er al met al een week of acht, negen in wonen.  De boot is meer werk, maar eigenlijk nog wat goedkoper: ligplaats (incl. lidmaatschap jachthavenvereniging) en jaarlijks enig bescheiden motor onderhoud (een paar tientjes) komt neer op een nog lager bedrag dan bij de caravan (maar díe staat binnen!).  Naast fietsen en wandelen weten we zo mooi weer wel uit te buiten, dus: kom op met die 20 graden en meer…  Inmiddels werd ik gevraagd deel te nemen aan een project o.l.v.  de Universiteit van Utrecht: die willen met via zo’n 20.000 deelnemers proberen uit te vinden of het medisch gezien mogelijk is een virus besmetting, zoals Covid-19, sneller te ontdekken, dus al ruim vóórdat je klachten krijgt. (Dat zou niet alleen flink kunnen schelen in de opbouw van klachten natuurlijk, maar ook van flink positieve invloed zijn op de ‘per ongelukke’ overdraag tijd)  Ik heb toegezegd  en doe nu een dikke week mee. Alle deelnemers krijgen een soort ‘smartwatch’ die je ’s nachts om doet. Verder een telefoon app (“Covid-red”), die je elke ochtend even synchroniseert met die smartwatch, waarna je een klein lijstje vragen in de app invult, zoals: paracetamol o.i.d. gebruikt? Alcohol, zo ja hoeveel? Gevaccineerd, zo ja: met wat? Verder nog je temperatuur die ochtend, dat soort dingen. Elke veertien dagen krijg je verder per mail wat info en een uitgebreidere vragenlijst.  Ook stuur je vier keer -op hun indicatie- een paar druppels bloed op. De proef duurt 7 tot 9 maanden, dus ik heb nog wel even te gaan…

Afgelopen zondag aten we bij Michiel, dus we liepen vooruit op de ’twéé’ bezoekers per keer. (De knapen waken er in zo’n geval voor dat ze twee tot drie dagen daarvoor alleen thuisgewerkt hebben.) Kasper heeft waarschijnlijk wel een ‘gewoon ouderwets griepje’ te pakken gehad – hij had ruim een week de daarbij behorende verschijnselen en heeft zich voor de zekerheid twee keer op Covid laten testen. Beide uitslagen: géén Corona.

Door naar die prik dus maar weer…

Tja, en toen waren we, ook als holbewoners wegens Covid-buiten, weer voorbij de belasting aangifte. Elk jaar geld terug, dank u. (Maar dat betekent natuurlijk alleen maar dat we 12 maanden lang ietsje te weinig ‘netto’ ontvingen natuurlijk …) Gebeurde er tóch nog iets, zélfs bij holbewoners ? Nou ja, kleine dingen. Zo bleek Hanneke, al van vóór ‘Texel’, last te houden van een lichte maar voortslepende tegenzin bij lekker eten. Dat wil zeggen: de eetlust was er wel, maar na een geringe consumptie sprak de maag “zo is ’t wel genoeg” – eerder dus dan voorheen. Enerzijds ben je er blij mee: want je valt af en consumeert toch bij trek. Dus dokter: ik wil óók die kwaal(!) Anderzijds denk je: dit ’s dus niet normaal, hè. De huisarts verklaarde het tot een ‘lichte voedselvergiftiging: “een échte en die kan heel wat weken duren”… Hij gaf daarop een pil mee die misselijkheid tegengaat en rade aan het daarmee “gewoon uit te zitten”. Hanneke doet dit nu en inderdaad lijkt e.e.a. -wel heel langzaam- naar de achtergrond te verdwijnen. Zij is intussen blij met haar nieuwe gewicht en hoopt dat de trek in tussendoor éxtra ‘kanen’ en ‘liflafjes’ nog geruime tijd wegblijft – zodat haar nieuwe gewicht beklijft. Daar kijk ik dus, met mijn BMI van bijna 29, dan ook buitengewoon jaloers tegenaan (terwijl ik natuurlijk intussen háár liflafjes erbij opeet!), maar ja, de Geest (alleen) is wel gewillig ….

Intussen was Aissa (de moeder van onze twee lease-kleinkinderen) jarig, evenals onze buurvrouw. We hebben, met enige fantasie natuurlijk, wel kans gezien daar -keurig op afstand- de nodige aandacht aan te geven. Zelf heb ik, door noodzaak gedreven, iets ondernomen wat mij doorgaans met de grootste tegenzin vervult: ik heb gewinkeld (!) Dat ging uiterst efficiënt, wat dat betreft beviel ’t mij wel: afspraak gemaakt met tijdslot (30 minuten) voor aanschaf van 2 denim broeken, elastisch, en 2 bijpassende overhemden – en, zo verkoos ik ter plekke: één riem. ‘k Was in 20 minuten klaar (incl. passen) en kon dus nog gemoedelijk 10 minuten van achter een bak koffie met de verkoper het leven en Den Ganschen Verdere Wereld doornemen (…) Onze caravan is grondig doorgenomen door een specialist op onvolkomenheden – en nu, hoewel al van 2003- weer klaar voor reizen en elders toeven. (Het bootje moet nog, want pas na 1 april gaat het water weer op de steigerkranen en ik begin het reinigen en herinrichten met de hogedrukspuit.

We hebben onderhand wel het gevoel AL EEUWIG te wachten op onze vaccinatie. Men is al een week of wat bezig met de groep tussen 75 en 79 (te beginnen met 79 en dan naar ‘beneden’), maar je komt er niet achter waar ze hier nu zijn aangeland: al nabij 75 of nog maar bij 78. Je hebt dus geen idee wanneer de uitnodiging voor een ‘bijna 72 jarige’ komt, laat staan voor een ‘nog geeneens 70 jarige’ en vaccinatie van die laatste is, gezien vanuit de COPD in elk geval, de opmaat naar ónze bevrijding …  Nu zijn wij, zoals intimi weten, van het praktisch volle glas dus vullen we onze wachttijd naar vermogen prettig op: zo brachten wij vandaag de werkelijk prachtige voorjaarsdag wandelend door over landgoederen bij Bilthoven en ontmoetten daarbij een rasechte hazelworm.

Om de verveling-tot-aan-de-prik op een minimum niveau te houden verzinnen we ook hier van alles.  Behalve digitaal ‘naar buiten treden’ via Skype, Spelletjes, YouTube en dergelijke treden wij ook graag ‘life‘ naar buiten. We trekken ons dan dus even niets aan van de strenge leus op diverse borden en vanuit het Torentje “Blijf Thuis(!!)  Nu valt dat qua Burgerlijke Ongehoorzaamheid eigenlijk alleszins mee: we fietsen en/of wandelen dan meestal wat op nauwelijks ‘bemenste’ plekken, met veel bomen of veel sloten…                  [En we zijn bovendien altijd voor ’t eten – dus RUIM VOOR de avondklok weer thuis! ]  Bij wijze van afwisseling fietsten en liepen we onlangs een weekje op Texel rond – we hadden er een Coronavrij hokje gehuurd als uitvalsbasis.  Koud maar mooi droog weer omringde ons daar.  Ook een dagje dichte-mist-aan-zee.  Zie de fotootjes.  Inmiddels zitten we weer braaf thuis. In afwachting.

Toen ondergetekende nog werkte (NB: alweer 16 jaar geleden!) verlangde hij, binnen de adembenemende dynamiek van de baan, nogal eens hartstochtelijk naar een wat trager bestaan.  Nu is het bestaan súper traag en verlang ik dus weer naar enige versnelling…  Want: juist wat je niét hebt, is vaak aantrekkelijk – een verdorven menselijk trekje. Dat ‘het valt allemaal niet mee/niets kán meer’ lijkt, nader ingekleurd met toverwoorden als “lock-down”(slecht Nederlands..) en “Covid-19” (Latijns-Nederlands), typisch iets voor deze tijd, maar dat is onzin.  In de 60-er jaren wilden wij, na 1948 geborenen (daar hoorde ik toen dus ook bij) van alles wat er niet was – en ik vermoed dat dit in onze geschiedenis váák voorkwam: en mensen hadden het vaak veel slechter én veel langer slechter.   Covid ‘uitzitten’ is zwaar waardeloos inderdaad, maar toch erger ik me aan het onnozele tolerantie niveau van bijv. heel jonge mensen. [Hallo: met een priktol, een touw en en drie planken kun je je ook de hele zomer vermaken – tussen het appeltjes-jatten door natuurlijk]  Soms ook van studerenden. [ NB: je kunt ook studeren zonder ooit een kroeg van binnen te zien: wegens gebrek aan liquide pecunia bijvoorbeeld – en dat zelfs zónder Wifi.   GaZoMaarDoor…  Maar ik geef toe: Ganzenborden verveelt sneller dan Wordfeud en …. (3095 andere mogelijkheden), dus zijn we nog altijd spekkopers?..?!]

Vaak ook nogal wat onvolwassen gekreun van volwassenen, helaas.  En dan bedoel ik natuurlijk niet de virus-ontkenners (mensen die wetenschap “ook maar een mening” vinden, moeten -mét dhr. Trump natuurlijk- zo snel mogelijk onder het tapijt geveegd worden – en daar dan ook vooral blíjven!).  Nee, ik bedoel vooral zich ‘serieus’ voordoende Wappies zoals J.Kelder, P.R. de Vries, M.de Hond, en vele anderen,  die -niet gehinderd door dieper gravende kennis- allerlei merkwaardige theorieën en uitspraken blijken te mogen doen, ook op officiële (d.w.z. op in hoofdzaak vanuit belastinggelden gefinancierde) media.  Zo hoorde ik gisteren die van De Vries het volgende ‘argument’ verkondigen: “-omdat iedereen het ‘zat’ is.  De enige conclusie uit het door hem gedebiteerde is: als we het ‘zat’ zijn rekening te houden met de ander, heeft die ander pech gehad.  Mij lijkt dat dicht bij  ‘dood door schuld’ te zitten -onze Peter R. zou dus beter moet weten. Gelukkig zijn wij te onzent alleen vrijwillig ‘opgehokt’ (en niet solide opgesloten in een wappies-getto-voor-enge-zomaar-zieke-ouderen,) en konden we daarom naar  buiten.  We genoten zowel (effe) van sneeuw en ijs, als van het vrolijk rondfietsen in dit Lenteweer(!)   Een soft-ijsje bevestigde de indruk: je kunt lullen wat je wilt – maar het voorjaar komt er aan!

De volgorde is nu , wat ons betreft: 1. Vaccinatie , 2. Caravanning/freeWheelen de Zomer in 3. Terrassen bezoeken tijdens deze aktiviteiten, Vrienden op de fiets gebruiken voor rondritten en Familie en Vrienden in de nek springen op verjaardagen e.d., ook Thijs overvallen in Portugal, vervolgens/of intussen, onze 50-jarige echtvereniging op de kaart zetten, enz., enz.   Kortom: plannen zat, maar eerst nog effe ‘verplicht navelstaren  wegens Corona’.

Intussen zijn ondertekende en zijn gade (die nog gráág een aantal vrolijk doorleefde jaartjes aan hun bestaan willen toevoegen) nog altijd niet bijna-immuun-geprikt.    Om de tijd te bekorten zitten we, vanaf morgen, een weekje bij de Koog, Texel in een eiland-huisje.

Enne: voordelen zijn er ook, zo heb ik (als 70er) nú al gestemd – en mogen de meeste vaderlanders pas v.a 15 maart…

Net als de meesten van jullie waarschijnlijk zitten wij nog altijd opgehokt.  Dat betekent kort en goed: opstaan als het ontegenzeggelijk weer eens ‘dag’ is geworden, ontbijtje met (digitale) krant, koffie drinken *), rondje lopen, lunch (kan ook in omgekeerde volgorde…), boekje lezen, koffie, maaltijd creëren (en opeten), vaatwasser voldouwen, constateren dat de tv niet veel biedt en … naar bed.

*) plus zo eens in de drie, vier dagen voedsel e.d. inslaan…

Weinig boeiend dus.  Natuurlijk zijn er wel kleine variaties mogelijk, zoals: lekker naar een bos of dijk – en dáár wandelen.  Zoals: m’n nieuwe fietsie uitproberen in bos en beemd.  Zoals: naar de jachthaven in Woerden fietsen om het waterpompje met bolletjesplastic te omringen i.v.m. de aangekondigde flinke vorst.

Verder komen de zonen (meestal om de beurt) langs om bij te kletsen en mee te eten, meestal als ze de dagen daarvoor thuisgewerkt hebben.  Kasper werkt nu eens per week een dagje van hieruit – louter voor z’n eigen variatie.  Qua communicatie wordt er wat meer geWhatsapp’t en geSignal’t met de roemruchte Jan&Alleman, ter wederzijdse verstrooiing.  En we Skypen we van hieruit met o.m. Kea in Franeker, met Thijs in Tavira en met Riet in het aloude Kiepedorp.          foto kun je aanklikken! Oók ter verstrooiing doken we in onze oude fotoboeken: vanaf het ” Groot Verkeringsboek” ’67-’71 tot en met het Jaar ’05, want daarna gingen we vooral verder met digitale fotografie.  Tijdens dit nostalgische geblader kwam ik ook een zeer scherpe foto tegen van de Zebrakop die ik in ’71 maakte en sinds een decennium of twee/drie (plots?) kwijt was.  Aan deze kop, louter in aangebrachte witte vlakken op een zwarte ondergrond, hadden wij beiden goede herinneringen.  De foto bleek groot en scherp genoeg om dit werkje -op oorspronkelijk formaat- af te laten drukken op canvas.  Nu dus weer in ons bezit!

Wat betreft de prik waar we naar smachten: men is hier (in een enorme prikhal binnen de Jaarbeurs) inmiddels ook begonnen met “onze” groep: 65 tot 90 jarigen, thuiswonend en mobiel.   Maar naar ons weten is men nog niet onder de 80 jaar beland:  ik loop dus al dagen tevergeefs rond met een ontblote rechter bovenarm !!

Maar weer een wandelingetje – omdat ’t nu niet regent.  Met de benen omhoog en een (e-)boek op de buik (Joop in z’n relax-fauteuil; Hanneke op de bank)- omdat er niks op Radio/TV is.  Oude fotoboeken terugkijken – voor de variatie, want al jaren niet gedaan.  Dan hoofdtelefoon op en diverse concerten via You Tube bekijken/luisteren (Joop) of allerlei gemiste TV programma’s alsnog langs dwalen (Hanneke).   Steeds tussendoor filmpjes e.d. binnenkrijgen via WhatsApp *) en die weer doorsturen naar diverse anderen.  Spelletjes (ook met anderen) -op tablet.   Maar weer eens voor drie dagen boodschappen doen en meestal ook uitvoeren in de keuken(J), natuurlijk ook wéér alle wasgoed wegwerken en bad/toilet, eventueel vloerdelen soppen (H), komaan, weer wat stofzuigen, enzovoorts, enz.   Over de toevoeging van nu weer de “Avondklok” maken we ons dus echt niet druk: er was al geen moer te doen.  (En wij kunnen elkaar uitlaten in de tuin – tussen schuur en woonkamer…) Tot die prik(ken) doorkomt(-komen) moeten we, zoals ooit Tom Poes, regelmatig een List verzinnen.  Dus hebben we eind februari maar vast een weekje een huisje op Texel (nabij De Koog) geboekt – om ergens naar uit te kunnen zien.  En gisteren heb ik, praktisch bij impuls, een nieuwe fiets gekocht – om het uitzicht op Voorjaar en Zomer al wat te konkretiseren … (zie foto)   Noot: 27 versnellingen, 17 kg, daar kun je mee een heuvel op – Hanneke is wel slimmer: die gebruikt gewoon een aanvullende batterij …

*)  Omdat Google nu ook al ons Whatsapp-gedrag gaat opslaan en analyseren voor reclame- en ander van ons uit gezien ongewenst gebruik, maken wij nu vaker gebruik van de  onafhankelijker berichtendienst “Signal” (Een net zo makkelijk te installeren Appje, probeer maar eens -naar ons toe bijv.)

Wij zijn duidelijk zwaar bejaard en daarmee toenemend behept met gemakzucht.  Je ziet zoiets aan onze laatstelijk gekochte kaarsen.  Een drietal hogelijk gedigitaliseerde kaarsen mag ik wel zeggen…   Ze zijn weliswaar van écht lichtbeige kaarsvet gemaakt, MAAR waar de lont dient te zitten bevindt zich een op wiebelen ingesteld vlamvormig plaatje.  Onzichtbaar daaronder bedde men een LED lichtje in en iets magnetisch met wisselende spanningen (dat laatste veronderstel ik).  Geheel onderin de kaars bevind zich een batterijhouder voor 3 AAAtjes.  Als klap op de vuurpeil -vuur zuiltje in dit geval- is er sprake van een afstandbediening !  Men zet hiermee aan en uit, maar zelfs: 2, 4, 6, of 8 uur aan – hetgeen dan ook nog elke 24 uur herhaald wordt.  Resultaat: ten huize Bruins floepen nu dagelijks rond 17.00 uur op drie plaatsen (één in de gang) kloeke kaarsen aan, die dan vriendelijk licht-verspreidend opflakkeren, om zichzelve rond elven weer te doven.  Ze zijn zó levensecht EN gemákkelijk dat we ze voorlopig maar hebben laten staan – ook na het opruimen van de Kerst/Oud&Nieuw spullen.  Voorlopig natuurlijk: want het wordt alweer lichter!  Wel erg  l  a  n  g  z  a  a  m, maar toch.

Ook in de Corona tunnel wordt ’t langzaam lichter richting uiteinde, want onze Hugo (nou ja ‘onze’ – hij is niet direct van één onzer partijen…) kondigde gisteren aan dat wij mogelijk al in februari uitgenodigd worden ons te laten doorsteken.  Zou mooi zijn wat ons betreft; we zijn wel weer aan een zomertje fietsen, caravannen, bootje varen en/of wandelen toe MÉT TERRASbezoek daarbij.  Tot zolang wandelen we intussen natuurlijk al wel met koffie/warme chocolade melk en broodjes rond.  Zoals hier op de spèkgladde natte rivierklei bij Jaarsveld aan de Lek… 

Houdt allen vol – en vermáákt u