danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Na een prettig verblijf, met veel aanloop van (schoon)zus/zwager en zonen, in Elburg voeren we op een fraaie, bijna windstille maandag (2 juni) in één keer door naar Durgerdam. In dat dromerige (en duidelijk ex-vissers)dorp bleven we een extra dag om in een voettocht van rond de 20 km. ‘Amsterdam te doén’. Daarna zijn we kalmpjes het IJ afgevaren en over ’t Spaarne doorgedreven naar Haarlem.

Het weer is tot nog toe eigenlijk elke dag aardiger dan voorspeld werd door de weerheren op ’t scherm: vaak ’s morgens wat grijs en heiig en dan steeds lichter en met name lekkerder van temperatuur in de middag. Inmiddels zijn we in Leiden beland en hebben ook die stad uitgebreid besnuffeld. Een oud-collega die hier woont is, met zijn Gade, op de HOOTIE te eten (en natuurlijk ‘te bijkletsen’) geweest. We denken morgen via Gouda in de richting van Dordrecht te trekken. Het is als vanouds heerlijk te water…

Een mens kan ‘verwaaid’ liggen. Hij of zij kan zelfs ‘verregend’ blijven liggen. Alle bootje-vaarders weten dat. In feite beschrijven deze termen natuurlijk een negatieve situatie, want men kan dan (beter) even niet weg. Wij drijvende mazzelkonten kennen echter veeleer ook het ‘verdroomd’ liggen.

De Fries zou zeggen: “da’s krêkt sa, maar dan wer hiel oars!”, want dat is het positieve equivalent: men wil even niet verder! Zó liggen we een dag of drie hier in de oude visserskom tegen Elburg aan. Op een magnifiek plekje van waaruit je alle dorpse flaneerbewegingen én die van de toeristen vanaf je eigen dek kunt waarnemen, alsmede de ganse vaart uitkijkend vanuit de andere ooghoek. Neem daarenboven schier middeleeuwse straatjes als directe omgeving, vette paling als hoofdgerecht, zus en zwager als bijleut- en koffiegangers én ons eigen kroost als afsluitend bezoek – en dat alles op een naar verwachting prachtige zon-dag en u begrijpt in één keer wat ‘verdroomd’ liggen is… Wij in Elburg, tussen 29 mei en 2 juni 2008.

Tja, daar vraag je zo wat. Eigenlijk heb je nooit meer vakantie als je altijd vrij hebt.. (zielig hè?!)  Maar intussen zijn we al weer een dag of drie in ons Lentelieve Eikenwoud. We scharrelen er wat in de tuin, schilderen een paar Chaletplanken, kluiven kip met alle zussen Koudijs samen, doen de tandarts even, enzovoorts. Tijd weer voor ‘even lekker weg’ dus, zo vinden wij…

Vanaf zaterdag vertrekken we daarom met de ms HOOITE vanuit Terherne om een week of wat (zes?) te gaan varen in de lange-avonden-tijd. We denken vooralsnog aan een route als: NoordHolland door, via Amsterdam verder door Zuidholland naar Zeeland en wellicht ooit weer eens “omhoog” met behulp van de rivieren. Alles ijs & (voorál:) weder dienende natuurlijk. Mailen (tot 100 kb. per bericht!) en 06bellen blijft dus mogelijk – ‘Skypen’ voorlopig even niet meer. Opstappen of bezoeken ergens? Bel simpelweg even om te weten wanneer we waar denken te zijn!

Zoals oprechte -ook stokoude maar nog niet geheel opgebrande- werklozen vanzelfsprekend voortdurend betaamd, dachten wij: wat zullen we nu weer eens ondernemen ? En dus sprongen we gisteren, toen de eerder forse regen alweer tot een vage miezer was verstorven, met flinke bagagetassen op ons beider fietsen – en karden recht door bos en dorp naar Utrecht. Naar ons Hoofdverblijf dus, zoals insiders heel wel weten.. (Voor alle anderen; de volgorde is: 1. Hoofdverblijf – woning te Utrecht; 2. Recreatieverblijf A – Chalet te Lunteren; 3. Recreatieverblijf B – Boot vanuit Terherne; 4. Recreatieverblijf C – Caravan[netje] vanuit Barneveld. Voorts zijn er natuurlijk nog mogelijkheden per eigen [‘ bestel’]auto of andermans trein, vliegtuig e.d om er met of zonder fietsjes en/of tent eens op uit te trekken. Aan recreeren derhalve geen gebrek. En: al met al kom je nog eens ergens…)

Nu dus gewoon naar Huis gepeddeld, alwaar onze oudste reeds een versgemalen kop koffie in de pot had staan geuren. Vanmorgen woonden we de life radiouitzending van “Spijkers met Koppen” in cafe Florin opnieuw bij. Een tamelijk hilarische aflevering deze keer met bovendien een uitstekend, krachtig omhoog gestappeld, bord brood er tussendoor. Morgen is het weer weer droog, zo melden Erwinnen en Pieten ons, dus een fietstocht van zo’n 70 km. door het natte oosten van Neerlands Centraalste Stad staat reeds gepland voor ondergetekende. Zijn Gade heeft dierzelfder tijd een voorbereidende bijeenkomst met toekomstige vakantiebegeleid(st)ers – en Zoonlief wikt en weegt nog of zijn aars 70 km. fietszadel verdraagt, of andersom. [De andere zoon heeft zich als vanouds strategisch onzichtbaar gemaakt in Tilburg…] Maandag dus maar weer eens terug gepeddeld naar het Eikenwoud op de Berg? Dat hangt van het dan te geven antwoord af – op de vraag voor het eerste vraagteken uit dit stukje…

Trouwens, dinsdagmiddag moet ik weer in Utrecht zijn voor vrijwilligersw**rk. Wat ik al zei: zo kom je nog eens ergens.

Bovenstaande kreet vanuit een Nederlandse lokatie is op zichzelf al een bewijs voor klimaatverandering ! Niettemin: als je op sterk glooiende zandgrond woont – en zeker ná het toeven op natte veengronden in het Friese ‘Elahuizen’ – blijkt al het rijkbloeiende verse lentegroen razendrap uit te drogen. Dús sproeien wij ons een fris gat in de portemonnee. En dragen zo onzerzijds weer gezellig bij aan het gat in de ozonlaag, want waar je in voornoemd Fries dorpje het sproeiwater gewoon uit de vaart pompt.., hier haal je het uit de (drink)waterleiding. Gezuiverd voor nop dus. Om de dag een uurtje of zes, zeven…  Tja: “net bèst, seid de Frysk”.  Een gelukkie zo’n frisse bui van een uurtje of wat ter afwisseling nu dus.

Zéér te waarderen – ware het niet dat ondergetekende juist daarvoor e.e.a. lekker in een verfje had gezet…  Maar ach: vanuit de riante positie tijd zát neuzelt men niet over een matgeslagen plankje: dan doe je dat gewoon over een dag of wat nóg een keer…

Heerlijke (sub)tropische Pinksterdagen – hier tot 31 graden in de schaduw – verleiden ons, als zovelen ongetwijfeld, tot veel ‘longchair’zitten, lezen, biertje en wit wijntje drinken, BBQen (alles geheel vegetarisch, doch ‘rijk’ gevuld), enzovoorts. Voeg daar een parkbuurfeestje én twee graag consumerende Zonen aan toe en het is duidelijk: we zijn slomer, qua motoriek “ouder” en lichtjes vetter geworden…

Vanaf vandaag dus maar weer wat aktiever bewegen en schraler innemen (wél lekker natuurlijk!!) Ach, het leven van een ‘Rijke Clochard’ is zwaar…

“Vader” J.Cats zei het bovenstaande reeds. En hij haalde dit vast óók uit zijn bevreemdende ervaringen met ons merkwaardige landje. ’t Is er vaak Hollen of Stilstaan immers. Dit keer dus weer met het weer.  Eerst konden we het voorjaar persé maar niet aangetreden krijgen en nu glijden wij over ons eigen zweet regelmatig de ligstoel uit… ( Veel in gebruik bij hangouderen zoals wij!) Dan kiezen we maar weer voor een flink eind fietsen of wat schilderen aan ons kabouterChalet temidden van het friskiemend eikenlover. We zouden nu trouwens eígenlijk de onderzijde van ons daartoe op de kant geplaatste jacht in de ‘antifouling’ moeten zitten te zetten, máár: de kraan in de jachthaven vertoonde kuren – zodat men daar nu eerst motor-, en ander onderhoud pleegt. Wij worden dan (ergens in de volgende week) gebeld wanneer het hijsen wél een aanvang kan nemen. Nou ja: tijd hebben we wel en de planning omgooien kunnen we -meestal door het ontbreken ervan!- ook heel gemakkelijk, dus er is geen man over boord. Sterker nog: er is er zelfs geen áán boord.

Of ’t moet een monteur zijn dan natuurlijk. Iemand die w**kt dus – daar wil je niet bij zijn…

Dit jaar waren we rond 1 mei een paar dagen in Duitsland, even boven Bielefeld. Ergens tussen de 25 en 30 jaar geleden waren we daar ook al eens; we herinnerden ons bijv, de zeer bijzondere rotsenformatie ‘die Externsteine’ nabij Detmold (zie hierboven).

Tussen het Statten, Terrassen, Fietsen en Hotelbijkomen door tekenden we – als zo dikwijls: met een goed glas wijn in de hand- weer een jaartje bij. Ook komend jaar zullen jullie ons dus meerendeels samen aantreffen!

Proost!

Better let as net, zegt de Fries – en daar heeft ‘ie gelijk in; ’t heeft even (te lang) geduurd maar nu is dan toch de lente aardig los hier in ’t grote bos. De bladeren spatten hun respektievelijke knoppen uit en de vogels zijn op ’t oorverdovende af druk. Ook wij kwamen gisteren uitbundig in beweging: we fietsten via Garderen, Assel en Hoogburen een rondje van ruim 66 km. bij prachtweer. Daarbij deden we onder meer de Natuurbegraafplaats bij Assel aan (ook te vinden op ’t net). Héél aardige plekken om gedeponeerd te worden als we ’s morgens een keer dood blijken wakker te worden..! ’t Schijnt dat er in NoordLimburg ook zo’n (wat nieuwere) natuurbegraafplaats is, daar zullen we ook gaan kijken als we ooit eens in de buurt komen. Overigens waren er ook mensen ter ruste gelegd wier familie er niets van begrepen: tóch weer met platte geslepen grote steen, of tóch weer met afgebakend rechthoekje in buxus… Maar de meeste mensen voltaan met heel goed in het fraaie bos passende merktekens in steen, hout, boomstronk en/of een markant struikje. Fraai en rustiek. (Er stond van oudsher al een RK-Kapelletje; in the middle of nowhere toen) Een waar Vredehof. Wij hebben er onze lunch genuttigd en zijn na uitgebreide bezichtiging verder gefietst.

Op de foto is overigens te zien dat we nog levend zat zijn – en ook gaarne daaraan enig onderhoud plegen!

Vanaf maandag tot en met vrijdag zijn we even weg (hotelletje in Duitsland, daar vieren we uitgebreid onze 41jarige ‘verkering’ -rond het studentenstadje Bielefeld- (want “je wilt er wel eens even uit” nietwaar?!)  We zitten dan vermoedelijk even niet op ’t web. Tot later dus weer.